REFLEKSJA REKTORA KUL
APEL JASNOGÓRSKI
Kaplica Matki Bożej Jasnogórskiej
7 grudnia 2016 r.

 

„Zacznijcie wargi nasze, chwalić Pannę świętą,

Zacznijcie opowiadać cześć jej niepojętą”.

Maryjo, tymi oto słowami z modlitwy godzinkowej pozdrawiamy Cię, przychodząc przed Twoje święte oblicze w ten adwentowy czas, kiedy nabożeństwo ku czci Twojego niepokalanego poczęcia tradycyjnie rozbrzmiewa w naszych kościołach każdego dnia o poranku. Wsłuchani w śpiew staropolskich strof, wielbimy, Bogarodzico, Twoją godność i wyrażamy wdzięczność za Twoje Boże macierzyństwo.

 

„Zawitaj, pełna łaski, prześliczna światłości [...]

Ciebie Monarcha wieczny od wieków swojemu,

Za Matkę obrał Słowu Jednorodzonemu”.

Maryjo, „pełną łaski” nazwał Cię w chwili Zwiastowania Anioł Gabriel, bo zostałaś obdarzona przez Boga niezwykłym darem wolności od grzechu, nie tylko od grzechu pierworodnego, ale także od grzechu osobistego. Zostałaś całkowicie przeniknięta łaską Bożą, pełnią łaski, „odkupiona od chwili swego poczęcia” (KKK 491). Jesteś „najdoskonalszym arcydziełem Najwyższego” – jak w swoim Traktacie o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny pisał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort.

Maryjo, od swego poczęcia, którego wspomnienie w dniu jutrzejszym Kościół będzie obchodził, zostałaś wybrana przez Boga i obdarzona przez Niego „darami godnymi tak wielkiego zadania” (Sobór Watykański II, KK 56), zwiastowanego Ci przez boskiego posłańca. Z pokorą nazywając się służebnicą Pańską, przyjęłaś niezwykłą nowinę, że od wieków zostałaś wybrana na Matkę Syna Bożego. Za sprawą zaś swojego Syna, który umierając na krzyżu, rzekł do Jana: „Oto Matka Twoja” (J 19,27), stałaś się Matką wszystkich ludzi. Stałaś się naszą Matką. A dokonało się to – jak przypomniał papież Franciszek – „[...] w chwili, kiedy [Maryja] traci Syna Bożego. Jej zranione serce poszerza się, aby zrobić miejsce dla wszystkich ludzi, dobrych i złych, i kocha ich tak, jak kochała Jezusa” (Franciszek, Homilia wygłoszona w Uroczystość Bożej Rodzicielki Maryi, 1.01.2014).

 

„Zawitaj Panno mądra [...].

Tyś Matką wszech żyjących, Tyś jest Świętych drzwiami”.

Maryjo, przed Twe święte Oblicze przychodzi dziś wspólnota akademicka Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Jesteśmy tu w przededniu ważnego dla naszego uniwersytetu wydarzenia. W dniu jutrzejszym bowiem przypada 98. rocznica pierwszej inauguracji roku akademickiego na pierwszej lubelskiej uczelni, która została założona w roku odzyskania przez Polskę niepodległości, by – zgodnie z zamysłem jej twórcy – kształcić przyszłą elitę narodu, gotową kompetentnie i z oddaniem budować ojczysty dom.

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, powołany do istnienia przez Episkopat Polski, już od dziewięćdziesięciu ośmiu lat realizuje swoją misję. Do jej istoty należy prowadzenie badań naukowych na najwyższym poziomie, w twórczej harmonii między wiarą a rozumem, kształcenie i formacja inteligencji katolickiej oraz współtworzenie kultury narodowej w duchu wierności tysiącletniemu dziedzictwu Polski. Kontynuując misję wskazaną przez założyciela KUL i wcielaną w życie przez następne pokolenia, wciąż wiernie realizujemy dewizę naszej Uczelni – Deo et Patriae (Bogu i Ojczyźnie).

98 lat temu twórca i zarazem pierwszy rektor KUL ks. Idzi Benedykt Radziszewski, odznaczający się szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusa, powierzył Uniwersytet Jego opiece. Ten akt oddania ponawiamy każdego roku w czasie Święta Patronalnego. Powierzamy naszą Uczelnię – nasze sprawy, pracowników, studentów, absolwentów, przyjaciół i dobrodziejów. Dzisiaj w tym miejscu, „[...] gdzie – jak mówił św. Jan Paweł II (Homilia podczas spotkania z pielgrzymami na Jasnej Górze, 4.06.1997) – naród nasz gromadził się przez wieki, aby dać świadectwo swojej wierze i przywiązaniu do wspólnoty Kościoła Chrystusowego”, zawierzamy naszą Alma Mater Najświętszemu Sercu Pana Jezusa przez Twoje Niepokalane Serce Jego Matki. Czynimy to u Twoich stóp, bo – przywołując raz jeszcze słowa świętego papieża Polaka – „[...] przyzwyczaili się [Polacy] ze wszystkim przychodzić na Jasną Górę, aby mówić o wszystkim swojej Matce – Tej, która tutaj nie tylko ma swój Obraz, swój Wizerunek, jeden z najbardziej znanych i najbardziej czczonych na całym świecie — ale która tutaj w jakiś szczególny sposób jest. Jest obecna. Jest obecna w tajemnicy Chrystusa i Kościoła [...]” (Jan Paweł II, Homilia w czasie Mszy św. odprawionej pod szczytem Jasnej Góry, 4.06.1979).

 

„Z pokłonem Panno Święta, ofiarujem Tobie” [...]

...naszą dzisiejszą modlitwę – naszej wspólnoty uniwersyteckiej, wszystkich zgromadzonych w jasnogórskiej kaplicy, wszystkich powierzających swoje intencje w księdze apelowej oraz wszystkich łączących się z nami duchowo i za pośrednictwem mediów.