Wirtualne Muzeum Przyrodnicze

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

Wirtualne Muzeum Przyrodnicze



 BOGATKA (SIKORA BOGATKA) Parus major (Linnaeus, 1758)


SYSTEMATYKA: Rząd - wróblowe Passeriformes, rodzina - sikorowate Paridae

WYGLĄD: Największa z europejskich sikor. Długość ciała 14-16 cm, rozpiętość skrzydeł 22cm, masa ciała ok. 20 g. Charakterystyczna czarna, biegnąca środkiem brzucha pręga tzw. „krawat”. W szacie młodocianej policzki są żółtawe.

DYMORFIZM: Obie płci ubarwione niemalże jednakowo. Samiec wyróżnia się szerszym czarnym paskiem na brzuchu

ŚRODOWISKO: Drzewostany liściaste i mieszane, rzadziej w borach. Częściej na obrzeżach i w miejscach prześwietlonych niż w głębi zwartych kompleksów. Zadrzewienia śródpolne, śródmiejskie, ogrody, sady, parki, cmentarze.

DIETA: Jedzą prawie wszystko: od owoców, nasion, owadów (jaja, larwy, poczwarki, dorosłe osobniki) po padlinę większych zwierząt. Chętnie korzystają z pokarmu podawanego przez ludzi.

ROZRÓD: Gniazdo buduje samica, najczęściej w dziuplach ale równie chętnie w skrzynkach lęgowych oraz innych antropogennych miejscach - rurach, wywietrznikach. Lęgi IV-VII. Zwykle 2 w roku, 8-12 białych jaj w czerwonawe cętki. Wysiadywanie: 12-14 dni, pisklęta opuszczają gniazdo po: 15-20 dniach

AKTYWNOŚĆ: Dzienna. Północne populacje przemieszczają się zimą na południe (z Polski do Francji, Holandii i Niemiec). Wędrówki od III-V i IX-X.

ROZMIESZCZENIE: Zamieszkuje w zależności od podgatunku :

Parus major major - cała Europa, północno-zachodnia Afryka, Azja Mniejsza, Iran, Kaukaz i południowa Syberia. W Polsce rozpowszechniony. Dochodzi do górnej granicy lasu (Sudety 800-1000 m, Tatry 1350 m).

 LICZEBNOŚĆ: Bardzo liczny gatunek lęgowy, najliczniejsza z europejskich sikor.

OCHRONA: W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową.

UWAGI:*W Polsce występuje P.m. major

 

GALERIA