BRODZIEC PISKLIWY Actitis hypoleucos (Linnaeus, 1758)
SYSTEMATYKA: Rząd - siewkowe Charadriiformes, rodzina – bekasowate Scolopacidae.
WYGLĄD: Wymiary ciała: długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30–41 cm, masa ciała 35–74 g. Upierzenie z wierzchu jest brązowoszare, pierś szara ( z czarnymi, widocznymi z bliska prążkami), spód ciała biały. Nad okiem widoczna jasna brew oraz czarny wąski pasek zaczynający się od dzioba i kończący za okiem.
DYMORFIZM: Brak.
ŚRODOWISKO: Brzegi jezior, rzek, lubi kamieniste, skaliste brzegi zbiorników wodnych.
DIETA: Owady, pajęczaki, dżdżownice, ślimaki, kijanki itp.
ROZRÓD: Dojrzałość płciową osiąga w 2 roku życia. Gniazdo (dołek w ziemi) buduje w suchym miejscu w pobliżu wody. Para odbywa 1 lęg w roku, zwykle w połowie III. Zniesienie liczy najczęściej 4 jaja (6-7 jaj pochodzi od dwóch samic). Wysiadywanie trwa ok. 20-23 dni i ropoczyna się od zniesienia trzeciego jaja (wysiaduje przeważnie samiec). Po 18-20 dniach młode zaczynają latać, po 30 dniach osiągają samodzielność.
AKTYWNOŚĆ: Lata tuż nad powierzchnią wody. Charakterystyczne dla brodźca piskliwego są wibrujące uderzenia skrzydeł, na przemian z krótkimi odcinkami lotu ślizgowego na sztywnych, lekko opuszczonych skrzydłach. Prowadzi dzienny tryb życia. W okresie lęgowym widuje się najczęściej pojedyncze pary lub samotne ptaki. Po okresie lęgowym spotykany pojedynczo lub w niewielkich stadach.
ROZMIESZCZENIE: Zwarty areał występowania obejmuje Skandynawię, kraje nadbałtyckie od Polski na wschód przez Rosję aż po Półwysep Czukocki i Kamczatkę, a także północ Japonii, Mongolii, wschodnią część Turcji, Iran oraz Kaszmir w Indiach. Główne zimowiska europejskiej populacji brodźca piskliwego znajdują się w Afryce – na południe od Sahary. Niewielkie ilości ptakow zimują w zachodniej Europie i w basenie Morza Śródziemnego, na terenie areału gniazdowego gatunku. W Polsce zimuje bardzo rzadko. Największa część populacji lęgowej Polski zasiedla środkowe dorzecze Wisły, zwłaszcza Narew i Pilicę. Znaczące populacje utrzymują się na Podkarpaciu i w Karpatach oraz na Pomorzu Środkowym.
LICZEBNOŚĆ: Największe populacje europejskie występują w Skandynawii (375 000–650 000 p.), na Litwie，Łotwie i Estonii (24 500–27 000 p.), na Białorusi (12 000–14 500 p.) i w Wielkiej Brytanii (15 800 p.). W Rosji szacuje się pogłowie na 50 000–500 000 p. Europejska populacja lęgowa liczy ok. 500 000–1 250 000 p.
OCHRONA: W Polsce gatunek objęty jest ochroną ścisłą. Status zagrożenia w Europie: S gatunek nie zagrożony, którego status ochronny jest prawdopodobnie odpowiedni; BirdLife International: SPEC -; Dyrektywa Ptasia: Art. 4.2; Konwencja Berneńska: załącznik II; Konwencja Bońska: załącznik II; Porozumienie AEWA.
UWAGI:
GALERIA