BUK ZWYCZAJNY Fagus sylvatica (L.)
RODZINA: bukowate Fagaceae
OPIS: drzewo liściaste o wysokości do 30 m, osiąga wiek do 350 lat, korona szeroka, nisko osadzona, kopulasto sklepiona u drzew wolno stojących, w drzewostanach pień wysoki, bez bocznych gałęzi, pień dobrze widoczny - przynajmniej do połowy korony, konary stromo wzniesione, na końcach nieznacznie zwisające, kora gładka, ołowianoszara, liście długości 5-10 cm podłużnie eliptyczne lub jajowate, najszersze w środku, u nasady zwężone, lekko faliste, owłosione (zwłaszcza młode), na krótkich owłosionych ogonkach, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu jasne i matowe, drzewo jednopienne, kwiaty rozdzielnopłciowe: męskie zebrane w pęczki, zwisające, żeńskie zebrane po dwa, otoczone okrywą, która z czasem drewnieje; kwitnie od kwietnia do maja.
SIEDLISKA: ważny gatunek lasotwórczy, występujący na żyznych, wilgotnych, wapiennych i napowietrzonych glebach, tworzy buczyny, rośnie w grądach, łęgach i dąbrowach.
WYSTĘPOWANIE prawie cała Europa - poza rejonami południowo-wschodnimi; przez Polskę przebiega północno-wschodnia granica zasięgu tego gatunku.
OCHRONA: nie podlega.
UWAGI: tworzy bardzo liczne odmiany ozdobne.
GALERIA
