Mam pytanie tego typu, z jakiego języka pochodzi słowo czahary i co dokładnie oznacza. To nie jest moje nazwisko, tylko słowo, z którego moje nazwisko pochodzi, więc nie szukam dokładnie tłumaczenia nazwiska, tylko pochodzenia słowa wyżej wymienionego. 

 

Słowo czahary (l. mn.) albo czahar, czahor (l. poj.) można odnaleźć w słownikach ogólnych języka polskiego, poczynając od wydanego na początku XIX w. Słownika języka polskiego S. B. Lindego. W Słowniku etymologicznym języka polskiego A. Brückner podaje informację, że wyraz ten pojawił się w polszczyźnie w XVII wieku w trochę innej postaci, mianowicie jako czair (forma już na początku XX w. uznana za archaiczną). Właśnie taką postać hasłową, czyli podstawową, przyjmuje jeszcze – wspomniany wyżej – Linde, podając także formy czahar i czahor. W następnych co do kolejności wydania słownikach (w Słowniku wileńskim i Słowniku warszawskim) jako hasło pojawia się już czahar oznaczający ‘drzewo karłowate’, a w l. mn. czahary ‘zarośla na podmokłych gruntach, mokradła porosłe karłowatymi drzewami i krzakami’ (definicja za Słownikiem języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego). Słowniki informują też, że jest to wyraz regionalny, związany ze wschodnimi ziemiami I Rzeczypospolitej, czego dowodem może być pojawienie się go u J. Słowackiego w Beniowskim: W czaharach zbroje rycerzy i dzidy błyszczą krwawymi płomyki, a także później w powieści M. Rodziewiczówny pod tytułem Czahary.

Do polszczyzny leksem ten dostał się przez język ukraiński, w którym istnieje słowo czahàr. Do ukraińskiego z kolei trafiło ono prawdopodobnie z języka tureckiego (tur. czajer oznacza ‘łąkę’), do tureckiego zaś – z języka perskiego.

 

Autor: Natalia Sosnowska
Ostatnia aktualizacja: 01.06.2012, godz. 08:12 - Natalia Sosnowska