CZAPLA BIAŁA Ardea alba (Egretta alba) (Linnaeus, 1758)
SYSTEMATYKA: Rząd-pełnopłetwe Pelecaniformes, rodzina-czaplowate Ardeidae
WYGLĄD: Ptak wielkości czapli siwej, ale smuklejszy, o długiej, esowato wygiętej szyi. Wymiary: długość ciała 85–100 cm, rozpiętość skrzydeł 140–170 cm, masa ciała 0,7–1,5 kg. Ubarwienie białe. W szacie godowej na grzbiecie występują wydłużone pióra, dziób jest czarny z żółtą nasadą, a nogi ciemne, z żółtymi lub cielistymi goleniami, czasami z czerwonawym odcieniem w okresie lęgowym. W szacie spoczynkowej i młodocianej dziób jest żółty, a nogi żółtawobrązowe.
DYMORFIZM PŁCIOWY: Brak.
ŚRODOWISKO: Śiedliska wodne: bagna, tereny zalewowe, obrzeża jezior i stawów hodowlanych, brzegi i ujścia rzek, bagna nadmorskie i zarośla namorzynów. W Polsce lęgi stwierdzono przede wszystkim w zaroślach wiklinowych na zbiornikach retencyjnych i w bagiennych dolinach rzecznych oraz w trzcinowiskach na stawach hodowlanych.
DIETA: Różnorodny pokarm zwierzęcy. Ryby, płazy, gady, skorupiaki, owady, małe ssaki, ptaki i jaszczurki. Żeruje najczęściej samotnie, czekając w bezruchu na skraju wynurzonej roślinności wodnej, rzadziej brodząc w płytkiej wodzie.
ROZRÓD: Gniazduje zazwyczaj kolonijnie z innymi czaplami, choć może także samotnie. Gniazda zakłada w trzcinach, na krzewach lub na drzewach, umieszczając je na różnej wysokości. 1 lęg w sezonie, 3-5 niebieskawych jaj. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice - trwa 25-26 dni. Młode osiągają lotność po 6-9 tygodniach
AKTYWNOŚĆ: Dzienny tryb życia. Towarzyska, często przebywa z innymi czaplami, choć zwarte stada tworzy tylko w miejscach szczególnie obfitujących w pokarm.
ROZMIESZCZENIE: Występuje kosmopolitycznie na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Antarktydy. W Europie gniazduje jeden z czterech podgatunków E. a. alba. Jego lęgowiska znajdują się w Środkowej i wsch. Europie, Środkowej i płd. Azji, zimowiska w basenie Morza Śródziemnego, w Afryce na płd. od Sahary, nad Zatoką Perską, sięgając do płd. Chin i pd. Korei na wschodzie*.
LICZEBNOŚĆ: Europejska populacja lęgowa oceniana jest na ok. 14 000–19 000 p. Największe liczebności lęgowe tego gatunku występują w Rosji (10 000–11 500 p.), na Ukrainie (1500–4000 p.) i na Węgrzech (1400–1500 p.). Ostatnio gatunek znajduje się w ekspansji, poszerzając areał lęgowy i zwiększając liczebność na wielu obszarach Europy.
OCHORONA: Ścisła. Status zagrożenia w Europie: S gatunek niezagrożony, którego status ochronny jest prawdopodobnie odpowiedni, BirdLife International: SPEC-, Dyrektywa Ptasia: Art. 4.1, załącznik I; Konwencja Berneńska: załącznik II, Porozumienie AEWA
UWAGI:* Inne podgatunki, częściowo osiadłe, występują w Azji płd. i płd.-wsch., Australii, Afryce na płd. od Sahary i na obu kontynentach amerykańskich.
GALERIA
