DĄB CZERWONY Quercus rubra (L.)
RODZINA: bukowate Fagaceae
OPIS: drzewo liściaste o wysokości do 25 (50) m, korona rozłożysta, kopulasto sklepiona u drzew wolno stojących, pień nisko rozwidla się na grube konary, kora srebrnoszara, do 40 lat gładka, potem płytko spękana i ciemniejsza, liście długości 10-25 cm, odwrotnie jajowate, z wierzchu ciemniejsze niż od spodu, matowe, z 3-5 parami zaostrzonych klap dzielących blaszkę do ok. połowy (4-5 cm), ogonek liściowy 2-3 cm, u nasady zgrubiały i czerwonawy, drzewo jednopienne, kwiaty rozdzielnopłciowe: męskie zebrane w kotki, żeńskie wyrastają pojedynczo, owoce w postaci szerokojajowatych żołędzi na bardzo krótkich szypułkach.
OKRES KWITNIENIA: koniec maja.
SIEDLISKA: gatunek lasotwórczy Ameryki Północnej, występujący na glebach gliniastych, umiarkowanie wilgotnych i próchnicznych.
WYSTĘPOWANIE: wschodnia część Ameryki Północnej, w Europie wprowadzony powszechnie w uprawach leśnych oraz jako drzewo parkowe, w Polsce introdukowany w XIX w. przez leśników, obecnie rozprzestrzenia się samorzutnie, zwłaszcza na niżu.
OCHRONA: nie podlega.
UWAGI: intensywnie czerwone jesienne ubarwienie liści występuje u młodych drzew, potem staje się brunatne bądź żółte.
GALERIA
