Ur. w Puławach w 1952 r. W 1976 r. ukończył studia historii sztuki na KUL otrzymując stopień magistra na podstawie pracy: Kościół parafialny p.w. Znalezienia Krzyża Sw. w Końskowoli, napisanej pod kierunkiem doc. dr. hab. Antoniego Maślińskiego (publ. „Roczniki Humanistyczne", 1978, z. 4). W latach 1976-1991 zatrudniony był w Katedrze Historii Sztuki Nowożytnej, kolejno na stanowisku asystenta, starszego asystenta, zaś w 1986 r. - wykładowcy. W tymże roku uzyskał stopień doktora nauk historycznych na Wydz. Nauk Humanistycznych KUL na podstawie rozprawy pt.: Porządki architektoniczne w grupie póżnobarokowych kościołów Lubelszczyzny na planie eliptyczno-ośmiobocznym (promotor - prof. dr hab. A. Maśliński). W ramach dydaktyki prowadził ćwiczenia z historii sztuki nowożytnej powszechnej i polskiej, później także proseminarium, a od 1986 r. wykład z historii sztuki nowożytnej polskiej. W latach 1988-1989 przebywał na stypendium naukowym w Rzymie, zaś w latach 1989-1991, już jako adiunkt przy Katedrze Historii Sztuki Nowożytnej, wykładał historię sztuki nowożytnej powszechnej. W latach 1993-1995 zatrudniony był na stanowisku Okręgowego Konserwatora Zabytków z siedzibą w Kazimierzu Dolnym i przejściowo starszego inspektora w ówczesnej Państwowej Służbie Ochrony Zabytków w Lublinie. Od 1995 r. pracuje w ówczesnym Regionalnym Ośrodku Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego (obecnie Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Lublinie), zajmuje się m.in. ekspertyzami w zakresie ochrony konserwatorskiej zabytków architektury i układów urbanistycznych obecnego woj. lubelskiego oraz prowadzi badania nad architekturą XVIII w. na Lubelszczyźnie.

 

(„Roczniki Humanistyczne" 58 (2010), z. 4)

Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 25.04.2013, godz. 11:29 - Ireneusz Marciszuk