konwersatorium 

 

Prowadząca zajęcia: Mgr Agnieszka Jarosz

Termin zajęć: czwartek 11.40 - 13.10

Miejsce zajęć: GG 13

 

·        Ograniczenia:

Wiedza ogólna z zakresu literatury i kultury XIX wieku. 

  • Treści programowe:

E. Lessing i niemiecki teatr narodowy.

Niemiecki klasycystyczny trójkąt teatralny: Weimar, Berlin, Wiedeń.

Dramaturgia F. Schillera.

Faust J. W. Goethego.

Dramaturgia H. von Kleista.

Realizm psychologiczny w dramacie G. Büchnera Woyzeck.

Kain G. G. Byrona jako misterium.

Subiektywizm i uniwersalizowanie świata przedstawionego dramatu Manfred G. G. Byrona. Aktorstwo E. Keana we wspomnieniach współczesnych i sztychach z epoki.

Teatry repertuarowe i wodewilowe XIX-wiecznego Londynu.

Hernani – triumf francuskiego dramatu romantycznego.

Nawiązania do konwencji melodramatu w utworze Król się bawi W. Hugo.

W. Hugo jako „inscenizator”.

A. de Musset, Kaprysy Marianny.

Nie igra się z miłością Alfreda de Musseta jako proverbe dramatique.

Teatry XIX-wiecznego Paryża.

Maskarada M. Lermontowa jako dramat filozoficzno-społeczny.

Teatr rosyjski.

Znaczenie odkryć archeologicznych dla realizacji postulatu realizmu historycznego w XIX-wiecznym teatrze.

Technika i architektura dziewiętnastowiecznego teatru.

  • Założenia i cele przedmiotu:

- Zapoznanie z dramatami schyłku XVIII i wieku XIX w kontekście pism teoretycznych z uwzględnieniem podłoża filozoficzno-estetycznego i konwencji artystycznych epoki.

- Zaprezentowanie kultury i życia teatralnego oraz kształtu teatru owego czasu.

  • Literatura:

Literatura podstawowa – obowiązująca:

Opracowania i podręczniki:

M. Berthold, Historia teatru, Warszawa 1980.

Historia teatru, pod red. J. R. Browna, Warszawa 1999.

A. Kowalczykowa, Dramat i teatr romantyczny, Warszawa 1998.

A. Nicoll, Dzieje dramatu, t. 1-2, przeł. H. Krzeczkowski, W. Niepokólczycki, J. Nowacki, Warszawa 1962.

A. Nicoll, Dzieje teatru, przeł. A. Dębnicki, Warszawa 1977.

M. Piwińska, Tragedia i romantycy, „Dialog” 1971, nr 7.

Z. Raszewski Słowacki i Mickiewicz wobec teatru romantycznego, „Pamiętnik Teatralny” 1959, z. 1-3, s. 5-46.

W. Szturc, Teoria dramatu romantycznego  w Europie XIX w., Kraków 1999.

 

Antologie:

J. W. Goethe, Wybór pism estetycznych, wybrał i oprac. T. Namowicz, Warszawa 1981.

J. W. Goethe, F. Schiller, O dramacie i teatrze, oprac. O. Dobijanka, Wrocław 1959, Kraków 1996.

Manifesty romantyzmu 1790-1830. Anglia, Niemcy, Francja, oprac. A. Kowalczykowa, Warszawa 1975.

O dramacie. Od Arystotelesa do Goethego, pod red. E. Udalskiej, Warszawa 1989 (wybór).

O dramacie. Od Hugo do Witkiewicza, pod red. E. Udalskiej, Warszawa 1993 (wybór).

Teksty dramatyczne:

Gotthold Ephraim Lessing, Natan Mędrzec, przeł. A. Szczerbowski, wstęp O. Dobijanka, Wrocław 1963 [BN II, 140].

Johann Wolfgang GOETHE, Faust, cz. I, przeł. E. Konopka, Warszawa 1962.

Friedrich SCHILLER, Zbójcy, przeł. F. Konopka, Wrocław 1964,wstęp i obj. O. Dobijanka, [BN II, 30].

Friedrich SCHILLER, Intryga i miłość, przeł. A. M. Swinarski, oprac. O. Dobijanka-Witczakowa, Wrocław 1976, [BN  II, 183].

G. BÜCHNER, Woyzeck, Warszawa 1956.

Heinrich von KLEIST, Książę Homburgu; Kasia z Heilbronn, [w:] tegoż, Dramaty, Kraków 2000.

George Gordon Byron (1788-1824), Manfred lub Kain. [BN II 54].

Wiktor Hugo, Hernani, przeł. K. Wągrowska, oprac. L. Łopatyńska, Wrocław 1953. [BN II, 84]; Król się bawi, Warszawa 1954.

Alfred de Musset, Nie igra się z miłością lub Kaprysy Marianny, przeł. T. Żeleński-Boy, Warszawa 1974.

Michaił Lermontow, Maskarada [BN II, 141].

Literatura uzupełniająca – zalecana:

M. A. Allevy-Viala, Inscenizacja romantyczne we Francji, wstęp Z. Raszewski, Warszawa 1959.

E. Bożyk, Historia budynku teatralnego, Kraków 1956.

Enciclopedia dello Spettacolo, t. 1-9, Roma 1954-1966.

Encyclopedie du Theatre contemporain, t. 1 (1850-1914). Collection Theatre de France, Paris, 1957.

P. Mitzner Teatr światła i cienia, Warszawa 1987.

M. Piwińska, Romantyczna nowa tragedia, Wrocław 1973, Nadb. Studia romantyczne, Wrocław 1973, s. 109-157.

G. Sand, Szkic o dramacie fantastycznym, [w:] tejże, Eseje, Warszawa 1958.

A. W. Schlegel, Wykłady o sztuce dramatycznej i literaturze, [w:] Pisma teoretyczne niemieckich romantyków, BN II 246.

R. F. Simons, Edmund Kean. Ogień z niebios, przeł. I. Tarłowska, Warszawa 1981.

W. Szturc, Teoria dramatu romantycznego  w Europie XIX w., Kraków 1999.

  • Metody dydaktyczne:

Praca z tekstem literackim, analiza i interpretacja dzieła literackiego, analiza porównawcza (tekst literacki i inny tekst kultury), metody dialogowe, elementy wykładu konwersatoryjnego oraz wykładu z prezentacją (pokazem).

  • Zaliczenie:

 Forma zaliczenia uzgadniana jest ze studentami podczas pierwszych zajęć.