DZIURAWIEC ZWYCZAJNY Hypericum perforatum (L.)
RODZINA: dziurawcowate Clusiaceae
OPIS: bylina o wysokości 20-60(100) cm, łodyga wzniesiona, górą rozgałęziona, dołem drewniejąca, pełna, obła, z dwoma wystającymi liniami, liście drobne, naprzeciwległe, siedzące, podłużnie jajowate, gęsto przeświecająco punktowane (podziurkowane – stąd nazwa), kwiaty złotożółte, o długości płatków korony 1-1,3 cm, na brzegu czarno punktowane, 5-krotne, na szypułkach, zebrane w baldachokształtną wiechę, działki kielicha lancetowato zaostrzone, pręciki liczne, odstające.
OKRES KWITNIENIA: od czerwca do sierpnia.
SIEDLISKA: murawy, zarośla, skraje lasów, zręby, polany, przydroża, suche łąki, wrzosowiska, zbocza.
WYSTĘPOWANIE: Europa, zachodnia część Azji, północna Afryka, zawleczony do Ameryki Północnej i Południowej, południowej Afryki, Australii i Nowej Zelandii; w Polsce pospolity na niżu i w niższych położeniach górskich – po regiel dolny.
OCHRONA: nie podlega.
UWAGI: tworzy mieszańce z dziurawcem skrzydełkowa tym i dz. czterobocznym; charakterystyczne dziurki na liściach stanowią zbiorniki olejków eterycznych, zbiorniki olejków występują także na kwiatach; roślina lecznicza.
GALERIA
