Elżbieta Majder
Kryzys w podróżach polskich do Hiszpanii w XVIII w.
Hiszpania należy dzisiaj do krajów najczęściej odwiedzanych. Nie zawsze jednak tak było. Jej dalekie i peryferyjne położenie sprawiało, iż przez długi czas przegrywała pod tym względem z Francją i przede wszystkim z Włochami, które zaspokajały polską tęsknotę za tym, co śródziemnomorskie. Hiszpania aż do romantyzmu pozostawała krajem egzotycznym i dalekim.
Wśród pierwszych podróżników znaleźli się pielgrzymi zmierzający do Composteli,. Z czasem grono Polaków pojawiających się za Pirenejami zaczęło się powiększać i coraz bardziej różnicować. Na same wyjazdy oprócz indywidualnych decyzji wpływ miały niekiedy sprawy bieżące. Tak np. w XIX stuleciu doszło do dwóch dużych fal „najazdu Polaków” na Hiszpanię – pierwsza z nich dotarła wraz z Napoleonem, druga w trakcie I wojny karlistowskiej. Na podstawie prowadzonych przeze mnie badań chciałabym pokazać, jak sytuacja ta kształtowała się na przestrzeni wieków i przede wszystkim wyeksponować wiek XVIII, w którym liczba wyjazdów w stosunku do wcześniejszego stulecia spadła niemal czterokrotnie i była najniższa na odcinku od XVI do XX w. W referacie chciałbym ukazać przyczyny tak drastycznego spadku podróży, wynikające nie tylko z trudnej sytuacji politycznej, ale również z zubożenia szlachty, czy też narastającej niechęci wobec wszystkiego, co obce. Na koniec chciałbym przedstawić krótką charakterystykę podróżników udających się do Hiszpanii w tym stuleciu.
