fo_kuryluk_ewa_portret_el

(fot. Elżbieta Lempp)

 

Urodziła się w 1946 roku w Krakowie. Uprawia malarstwo, rysunek, fotografię, różne formy literackie. Ukończyła Wydział Malarstwa warszawskiej ASP (1970) i historię sztuki w UJ.  Należała do inicjatorów warszawskiego ruchu artystycznego „O poprawę” (1974); razem z kolegami z ASP zakładała grupę „Śmietanka” (1974). Bardziej jednak ukształtował ją wieloletni pobyt w Wiedniu, gdzie ukończyła gimnazjum i poznała austriacką kulturę przełomu XIX i XX wieku. Efektem pobytu była jej pierwsza książka pt. Wiedeńska apokalipsa (1974; wyd. 2, rozszerzone – 1999). Nieco później wydała erudycyjną pracę poświęconą sztuce Aubreya Beardsleya (Salome albo o rozkoszy. O grotesce w twórczości Aubreya Beardsleya, 1976).
Początkowo w malarstwie wykorzystywała motywy „z życia wzięte” i rozwiązania stylistyczne bliskie nowej figuracji i hiperrealizmowi. Ostatniemu z wymienionych kierunków poświęciła książkę Hiperrealizm – Nowy realizm (1979). Pozostała wierna sztuce figuratywnej; mówi, że ma do niej „namiętność”. Od początku też widoczną cechą jej twórczości był autobiografizm. W końcu lat 70. przestała uprawiać malarstwo i zaczęła rysować postacie ludzkie na kawałkach białej miękkiej tkaniny, dających się swobodnie kształtować w przestrzeni galerii bądź pleneru. W pracach tych odwołuje się do idei śladu – odbicia udręczonego ciała na okrywającym je całunie (zob. jej rozprawę Weronika i jej chusta, wyd. pol. 1998). „Woale” i „całuny” artystki tworzą spektakl pamięci i miłości. Od wielu lat wzbogaca je odręcznym pismem i nazywa „rysopisami” (drawritings), podkreślając dwutorowość swoich zainteresowań i szczególny charakter prac.
Prócz wspomnianych tytułów, Ewa Kuryluk opublikowała m.in. tomy wierszy Kontur (1979) i Pani Anima (1984), a także zbiory tekstów Podróż do granic sztuki (1982) i Art mon amour. Szkice o sztuce (2002). Zwieńczeniem jej pisarskiej aktywności są erudycyjne utwory literackie: Wiek XXI (wyd. pol. 1996), Grand Hotel Oriental (wyd. pol. 1997), Encyklopedierotyk (2001). W ostatnim czasie artystka skupia się na historii własnej rodziny (Goldi, 2004 – nominacja do Nagrody Nike;  Frascati, 2009).
Od roku 1981 artystka mieszka za granicą. Najpierw przebywała w Stanach Zjednoczonych, a w roku 1995 przeniosła się do Paryża. Od 1989 roku regularnie przyjeżdża do kraju i wystawia nowe prace.
W latach 80. pracowała na wielu uczelniach krajowych (m.in. PWSFTViT w Łodzi) i zagranicznych (Nowy Jork, Princeton, Giessen, Wiedeń, Kioto, San Diego). Na KUL-u w roku akademickim 1980/81 wykładała wprowadzenie do historii sztuki nowoczesnej.

Opracowała: Małgorzata Kitowska-Łysiak

 

Kuryluk

 


Autor: Marta Zbańska
Ostatnia aktualizacja: 26.04.2013, godz. 13:21 - Ireneusz Marciszuk