Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny
13 czerwca 2015 roku – Kościół Akademicki KUL
(Walne Zebranie Towarzystwa Przyjaciół KUL)


I. „A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu” (Łk 2,41)
Kościół kieruje dziś nasze myśli ku Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny w nadziei, że znajdziemy w Nim wzór i zachętę do wierniejszego naśladowania Jezusa Chrystusa oraz do głębszego zrozumienia Jego miłości, mającej swój szczyt w otwartym na krzyżu Sercu Zbawiciela.
Ewangeliczny opis poszukiwań przez Maryję i Józefa dwunastoletniego Jezusa, który pozostał w Jerozolimie, aby nauczać i „być w tym, co należy do […] Ojca” (Łk 2,49), powinien nam uświadamiać konieczność naśladowania postawy Jego rodziców. Szukając bowiem w naszym życiu Jezusa, coraz bardziej zbliżamy się do Niego, coraz bardziej nasze serca upodabniają się do Jego Najświętszego Serca i pozwalają na działanie Duchowi Świętemu. To poszukiwanie Boga otwiera na zrozumienie Jego zamiarów miłości wobec nas i rodzi pragnienie pełnienia Jego woli. Starajmy się więc – podobnie jak Maryja – zachowywać w swych sercach wszystkie natchnienia Ducha Świętego, wszystkie łaski Boże, by naśladując Matkę Najświętszą, być coraz bliżej Jej Syna i czerpać coraz pełniej z bezmiaru Jego miłości.
      Bliskość Serc – Matki i Syna dodatkowo uświadamia nam kalendarz liturgiczny, w którym wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny zostało wyznaczone na następny dzień po uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa. To oczywiste przesłanie dla chrześcijan, by tak jak Maryja kształtowali swe serca na wzór Serca Syna Bożego.
    Kult Serca Maryi, trwający w Kościele przez wieki w różnych formach i upowszechniany przez wielu świętych, na szeroką skalę rozwinął się w XVII wieku dzięki św. Janowi Eudesowi. Wkrótce nabożeństwo do Serca Maryi rozpowszechniło się w wielu krajach europejskich, w tym także w Polsce. W długiej historii czci oddawanej Sercu Matki Boga znaczące były słowa wypowiedziane przez Maryję podczas objawień fatimskich. Widzący Ją usłyszeli wówczas z Jej ust, że Pan Jezus pragnie, by zostało ustanowione nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, a Jego czcicielom obiecuje zbawienie. Pastuszkowie ujrzeli też przed prawą dłonią Matki Bożej serce otoczone cierniami, które wydawały się w nie wbijać. Zrozumieli, że jest to Niepokalane Serce znieważane grzechami i domagające się zadośćuczynienia. Dnia 31 października 1942 r. w orędziu radiowym skierowanym do Portugalii z okazji zakończenia roku jubileuszowego objawień fatimskich, papież Pius XII oddał Kościół i cały rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi, polecił też poszczególnym episkopatom, by uczyniły to w swoich krajach. Z powodu trwającej wówczas II wojny światowej prymas Polski kard. August Hlond dokonał aktu zawierzenia Polski, w obecności episkopatu i miliona wiernych, 8 września 1946 roku przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze. Święto Niepokalanego Serca Maryi dla całego Kościoła ustanowił Pius XII 4 maja 1944 r. Początkowo obchodzono je 22 sierpnia, czyli na zakończenie oktawy Wniebowzięcia, lecz w wyniku zmian posoborowych przeniesiono na sobotę po uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego.

II. „Wierny bowiem przyjaciel potężna obrona, kto go znalazł, skarb znalazł” (Syr 6,14)
Starotestamentalna księga Mądrość Syracha, z której pochodzi powyższy cytat, jest zbiorem pouczeń moralnych skierowanych do Izraelitów. Wśród nich znajduje się nieco wskazówek co do istoty przyjaźni. Autor podkreśla jej wyjątkowe znaczenie, wymagający charakter, a nada wszystko wierność jako cechę pierwszorzędną. Przyjaźń jego zdaniem sprawdza się w trudnościach: kto okazał się w nich niezawodny, kto się sprawdził, zasługuje na miano przyjaciela. Wypróbowana przyjaźń wiąże się z wzajemnością, wdzięcznością i trwałością. Taka relacja to prawdziwy, bezcenny skarb.
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II może poszczycić się taką przyjaźnią rzeszy ludzi, którzy od początku istnienia naszej Uczelni utożsamiali się z jej ideałami, wspierali działalność, propagowali misję, rozsławiali w różnych zakątkach Polski i świata, ale – kiedy trzeba było – bronili dobrego imienia, troszczyli się o jej utrzymanie i przetrwanie, roztropnie doradzali. Większość tych osób podjęła aktywną działalność na rzecz naszego Uniwersytetu w strukturach Towarzystwa Przyjaciół KUL. Jego powstanie zaplanowali jeszcze w Petersburgu członkowie Komitetu Organizacyjnego Uniwersytetu Lubelskiego. Chodziło im o to, by sprawę zapewnienia bytu tej jedynej katolickiej uczelni w Polsce, przygotowującej przyszłe elity narodu, powierzyć właśnie trosce całego społeczeństwa. Ponadto pozapaństwowe źródła finansowania mogły zapewnić Uczelni zachowanie tożsamości i niezależności. Inicjatywę Komitetu Organizacyjnego, po przedwczesnej śmierci założyciela i pierwszego rektora KUL ks. Idziego Radziszewskiego, podjął kolejny rektor o. Jacek Woroniecki. Powołane przez niego Towarzystwo Uniwersytetu Lubelskiego było organizacją społeczną mającą za zadanie nie tylko finansowe wspieranie Uczelni, ale także – co równie ważne – szerzenie idei uczelni katolickich. Ojciec rektor miał świadomość, że to wielkie dzieło nie będzie mogło istnieć i rozwijać się bez wsparcia oraz konkretnej pomocy wielu życzliwych i oddanych ludzi. Po II wojnie światowej konieczne było zaangażowanie większej części społeczeństwa w odbudowanie i bieżące funkcjonowanie Uczelni. Stąd też pierwszy powojenny rektor KUL ks. Antoni Słomkowski reaktywował tę organizację pod nazwą Towarzystwo Przyjaciół KUL, bo dla wspierania Uniwersytetu chciał pozyskać ludzi identyfikujących się z jego misją, budujących wokół niego życzliwą atmosferę, pragnących przyczyniać się do jego rozwoju i otaczających go modlitwą. Pragnął też, by idea współodpowiedzialności za KUL została szeroko rozpropagowana. Przyjaciele KUL współtworzyli i nadal współtworzą bez mała 100-letnią historię Uczelni. Jestem przekonany, że dzięki naszym wspólnym wysiłkom będziemy coraz lepiej kształcić i wychowywać przyszłe elity społeczeństwa w duchu harmonii między nauką i wiarą – jak powtarzamy często, wyrażając ideę przyświecającą ks. Idziemu Radziszewskiemu – oraz budować cywilizację opartą na wartościach chrześcijańskich.


III. Niepokalane Serce Maryi, módl się za nami
Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, czcząc dziś w sposób szczególny Serce Matki Syna Bożego, prośmy Najświętsze Serce Jezusa za wstawiennictwem tego Niepokalanego Serca o wszystkie łaski potrzebne Wam i naszej Uczelni. Zapewnieni przez Jana Pawła II o jego apostolskim błogosławieństwie udzielonym KUL oraz wszystkim przyjaciołom i dobrodziejom Uniwersytetu, prośmy także słowami Modlitwy Przyjaciół KUL: „Boskie Serce Jezusa, Patronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, wzorze miłości! […] Wszystkim, którzy wspierają nasz Uniwersytet pracą, modlitwą i ofiarami, udzielaj szczególnego błogosławieństwa”. Intencje te jako wspólnota akademicka przedstawiamy Bogu Ojcu także podczas codziennej Mszy św. odprawianej w tym kościele akademickim za wszystkich żyjących i zmarłych dobrodziejów naszego Uniwersytetu, pragnąc nieustannie spłacać dług wdzięczności i odwzajemniać Waszą przyjaźń.