MSZA ŚWIĘTA W INTENCJI ŚP. PROF. ELŻBIETY WOLICKIEJ-WOLSZLEGER

 

 

Uczniowie i Przyjaciele
zapraszają na mszę świetą w intencji

śp. Profesor Elżbiety Wolickiej-Wolszleger,

która odbędzie się

3 czerwca 2013 o godz. 17:00

w Kościele Akademickim KUL,
liturgię celebrował będzie ks. Prof. dr hab. Andrzej Szostek

 


Uroczystości pogrzebowe śp. Pani Profesor Elżbiety Wolickiej-Wolschleger

 

 

Na prośbę rodziny

śp. Pani Profesor Elżbiety Wolickiej-Wolschleger,

przekazujemy informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych:

 

masza pogrzebowa odbędzie się

7 VI 2013 r. (piątek) o godzinie 9:00

w Gdańsku w kościele św. Jana

(kościół duszpasterstwa środowisk twórczych)

przy ulicy Świętojańskiej;

natomiast złożenie do grobu odbędzie się

na cmentarzu w Gdańsku-Oliwie

o godzinie 12:00.

 


 

ZMARŁA ELŻBIETA WOLICKA-WOLSZLEGER (1937-2013)

 

 

Wolicka.jpg

 

 

24 maja odeszła od nas po długiej i ciężkiej chorobie, otoczona opieką ukochanego rodzeństwa, Prof. dr hab. Elżbieta Wolicka-Wolszleger, filozof i artystka, absolwentka PWSP w Gdańsku, wieloletni pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Filozofii i Wydziału Nauk Humanistycznych KUL, kierownik Katedry Teorii Sztuki i Historii Doktryn Artystycznych w Instytucie Historii Sztuki KUL. Znawczyni filozofii platońskiej, metafizyki klasycznej, semiotyki scholastycznej. Twórczyni doniosłych wykładni filozofii kultury Kanta, hermeneutyki Ricoeura i Gadamera, myśli Martina Heideggera.

Była jedną z najwybitniejszych w Polsce badaczek zajmujących się estetyką i teorią sztuki, autorką przełomowej pracy poświęconej teorii sztuki Witkacego, wyśmienitą tłumaczką, która przyswoiła naszej kulturze klasyczne teksty z zakresu filozofii i historii sztuki oraz teologii, twórczym, otwartym i oryginalnym interpretatorem zagadnień teologicznych, wielbicielką poezji angielskiej i mitologii Tolkiena. Wspaniały i oddany dydaktyk, wychowała i ukształtowała środowisko badaczy historii i teorii sztuki, miała niezawodny dar inspirowania i umiejętność dzielenia się z innymi, niezmordowanie popierała i inspirowała najróżniejsze inicjatywy intelektualne i społeczne. Przez wiele lat była związana ze środowiskiem „Znaku”, „Tygodnika Powszechnego” i „W drodze”. Zabierała głos w najpoważniejszych dyskusjach. W czasie stanu wojennego inicjowała i organizowała pomoc dla rodzin osób internowanych i prześladowanych. Była patriotką, której zawsze obcy był wszelki dogmatyzm i szowinizm.

Osoba o niespotykanych przymiotach intelektu i charakteru, mądra i stanowcza, kierująca się surowym, niezłomnym kodeksem moralnym. Do końca, także w cierpieniu, zachowała pogodę i prostotę ducha, szczerość i przenikliwość myśli, dobroć serca, bezinteresowność uczuć, siłę woli. Jej odejście stanowi niepowetowaną, nieodżałowaną stratę dla polskiej humanistyki i filozofii.

Żegnamy wielkiego, prawego Człowieka, wybitną uczoną, wspaniałą nauczycielkę i prawdziwą przewodniczkę.

Uczniowie i Przyjaciele

 

 

 


 

 

 


Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 21.10.2013, godz. 09:26 - Ireneusz Marciszuk