Co najmniej od 1993 roku jego zainteresowania badawcze (o czym świadczą tytuły publikacji) idą w czterech kierunkach: personalizmu, teologii historycznej i historiozofii, teologicznej problematyki kultury i sztuki oraz charyzmatycznego wymiaru chrześcijaństwa. Nad wszystkimi tymi kierunkami badań dominuje jednak perspektywa personalizmu uniwersalistycznego, jako całościowa wizja rzeczywistości i jako metoda.  Na bazie personalizmu możliwe jest stworzenie syntezy wizji filozoficznej i teologicznej świata osobowego, który nie może być zacieśniony ani do jednego systemu myśli, ani potraktowany jedynie jako dominująca idea, gdyż personalizm uniwersalistyczny ze swej istoty jest oglądem rzeczywistości z „perspektywy osoby”. Teologia uprawiana w perspektywie personalistycznej domaga się dopracowania historiozoficznego, a zatem ukonkretnienia historycznego, gdyż personalizm nie może być utożsamiany ani z idealistycznym rozumieniem bytu, ani z indywidualizmem, ani też z kolektywizmem; Osoba jest relacją, dlatego w sensie najwłaściwszym mówimy o personalizmie wspólnotowym. Z tego założenia wynika potrzeba dialogu teologii z innymi dyscyplinami humanistycznymi.  Te wszystkie tendencje łączą się w koncepcji  personalizmu uniwersalnego, będącej efektem szukania dialogu pomiędzy teologią, filozofią i kulturą współczesną.

Autor: Ewa Zięba
Ostatnia aktualizacja: 10.06.2011, godz. 10:45 - Ewa Zięba