Jacek Woroniecki był dominikaninem, teologiem, filozofem i pedagogiem. Urodził się 21 grudnia 1878 w Lublinie; zmarł 18 maja 1949 w Krakowie.

Rys biograficzny. Przyszedł na świat jako drugie dziecko w ziemiańskiej rodzinie książęcej Mieczysława Woronieckiego, herbu Korybut, i Marii z Drohojowskich. Na chrzcie świętym otrzymał imiona Adam Marian Tomasz Pius Leon. Wczesne dzieciństwo spędził w majątku Kanie koło Chełma Lubelskiego. W domu rodzinnym, wraz z trzema braćmi i czterema siostrami, otrzymał solidne wychowanie religijne i patriotyczne. Ukończył rosyjskie gimnazjum w Warszawie (1898). Po czym odbył roczną służbę wojskową w pułku huzarów grodzieńskich. Następnie studiował na Uniwersytecie we Fryburgu szwajcarskim, zdobywając licencjat z nauk przyrodniczych (1902) oraz z teologii (1905). Prawdopodobnie za radą o. Honorata Koźmińskiego, po powrocie do kraju wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 10 marca 1906 z rąk bp. Franciszka Jaczewskiego, który mianował go swoim kapelanem i sekretarzem. Jednocześnie pełnił obowiązki wykładowcy Pisma Świętego i katechetyki w lubelskim seminarium duchownym oraz prefekta w lubelskich szkołach średnich. Po roku pracy podjął dalsze studia we Fryburgu szwajcarskim, zwieńczone uzyskaniem tytułu doktora teologii na podstawie pracy pt. „Les principes fondamentaux de la sociologie thomiste" (1909). We wrześniu 1909 wstąpił do Zakonu OO. Dominikanów. Po odbyciu nowicjatu w klasztorze w Fiesole koło Florencji, złożył śluby wieczyste i przyjął zakonne imię Jacek (1911). Po czym wrócił do Fryburga (1911-1913), gdzie pełnił funkcję duszpasterza akademickiego i wicedyrektora konwiktu dla księży studentów. Stamtąd udał się do Krakowa (1914-1915), gdzie wykładał etykę w dominikańskim Studium Generalnym, zreorganizował archiwum zakonne, oraz nawiązał kontakt z Komisją Historii Filozofii Akademii Umiejętności, której został członkiem. Podczas kolejnego pobytu we Fryburgu (1916-1919), zajmował stanowisko profesora filozofii na tamtejszym uniwersytecie. Od 1919 współuczestniczył, u boku ks. Idziego Radziszewskiego, w organizacji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Prowadził tam liczne zajęcia dydaktyczne: z teologii moralnej na Wydziale Teologicznym i na Wydziale Prawa Kanonicznego (1919-1929), z etyki na Wydziale Prawa Kanonicznego i na Wydziale Nauk Humanistycznych (1920-1923), z metodyki nauczania religii (1923-24) i z pedagogiki (1924-25) na Wydziale Nauk Humanistycznych. Pełnił również odpowiedzialne funkcje administracyjne: prodziekana Wydziału Prawa Kanonicznego (1920-21) i Wydziału Teologicznego (1921-22), rektora KUL (1922-1924), dziekana Wydziału Teologicznego (1924-1929), oraz wicerektora KUL (1928-29). 22 sierpnia 1929 rozpoczął pracę w renomowanym Collegium Angelicum w Rzymie jako wykła-dowca teologii moralnej i pedagogiki (1929-1933). Otrzymał tam tytuł: Magister in Sacra Theologia, najwyższy tytuł naukowy w Zakonie OO. Dominikanów. W tym czasie założył Zgromadzenie Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi (1932), którego celem miała być przyszła ewangelizacja Rosji, opanowanej przez ateistyczną ideologię komunistyczną. W 1933 objął stanowisko rektora Studium Filozoficznego dominikanów we Lwowie, w którym wykładał patrologię, ascetykę i historię Kościoła katolickiego. W międzyczasie istotnie przyczynił się do powstania Studium Generalnego dominikanów w Warszawie, a następnie w 1937 został jego rektorem. Dwa lata później przyjął nominację na rektora i wykładowcę teologii moralnej w Studium Filozoficzno-Teologicznego dominikanów w Krakowie. Zastał go tam wybuch drugiej wojny światowej. W okresie okupacji niemieckiej prowadził działalność społeczną, m.in. głosząc wykłady dla inteligencji (1939-1941). Od 1942 coraz rzadziej brał udział w życiu społecznym z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, jak również narastające represje okupanta wobec zakonu. Z tych samych powodów wycofał się z pracy w Studium (1944) i poświęcił całkowicie pracy pisarskiej. Zmarł na skutek ciężkiego ataku serca. Jego ciało zostało pochowane w grobowcu zakonnym na Cmentarzu Rakowickim. 7 grudnia 2004 rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.

Strona 1 z 4 :: Idź do strony: [1] 2 3 4

Autor: Paweł Tarasiewicz
Ostatnia aktualizacja: 29.04.2015, godz. 04:35 - Andrzej Zykubek