Międzynarodowa Konferencja Naukowa NON NOVA SED NOVE – Codex Iuris Canonici 1917 - została zwołana w celu uczczenia setnej rocznicy promulgacji Kodeksu. Kazuistyczny sposób stanowienia prawa spowodował mnogość norm prawnych i ich zbiorów. Znalezienie potrzebnej normy było niezwykle trudne. Na Soborze Watykańskim I zrodziła się idea sporządzenia kodeksu na wzór Kodeksu Napoleona (Code civil des Français) z 1804 roku (od 1807 roku Code Napoléon). Kodeks ten zachowywał pewne elementy dawnego stanu prawnego, ale wprowadzał wiele nowoczesnych rozwiązań, zarówno w sferze materii prawnej, jak i technice redagowania norm prawnych. W podobny sposób miała pracować powołana przez papieża Piusa X w motu proprio Arduum sane munus z dnia 19 marca 1904 roku Komisja, której zadaniem było przygotowanie nie kompilacji, ale kodeksu sensu stricto. Efektem jej prac był Codex Iuris Canonici, Pii X Pontificis Maximi iussu digestus, Benedicti Papae XV auctoritate promulgatus w dniu 27 maja 1917 roku. Zredagowano prawo Kościoła w formie zwięzłych i jasnych norm. Kodeks zawierał w sprawach zasadniczych prawo dawne, lecz zredagowane w nowoczesnej formie, (stąd NON NOVA SED NOVE w tytule Konferencji). Wprowadzono liczne nowe przepisy o reformatorskim charakterze. Unormowano wiele instytucji prawnych mających podstawę w zwyczaju lub doktrynie. Ustawodawstwo kościelne ukierunkowano bardziej na sferę wewnętrzną, mając na celu rozwój życia religijnego i moralnego. Był to pierwszy w dziejach Kościoła Kodeks. Ułatwił w znaczący sposób funkcjonowanie sądów i innych instytucji kościelnych. Stał się przedmiotem licznych komentarzy naukowych i naukowego dyskursu na uniwersytetach.

Uczczenie 100 rocznicy promulgacji Codex Iuris Canonici przez reprezentowane tutaj środowiska naukowe z Polski i z zagranicy w formie Konferencji naukowej, wydaje się być stosowną formą podkreślenia znaczenia wysiłku kodyfikacyjnego Kościoła. I chociaż Codex Iuris Canonici z 1917 roku ma dziś już historyczną wartość, gdyż przestał obowiązywać w momencie promulgacji Kodeksu Prawa Kanonicznego, dokonanej przez papieża Jana Pawła II w dniu 25 stycznia 1983 roku, to mamy świadomość, że przyszłość ma swoje korzenie w przeszłości. Ciągłość prawa kanonicznego, co do istoty, tkwi w jego źródle, którym jest niezmienne prawo Boże.