<<Jeleń szl.<< KOZICA Rupicapra rupicapra (Linnaeus, 1758) >>Łoś>>
SYSTEMATYKA: rząd - parzystokopytne Artiodactyla, rodzina - krętorogie, pustorogie Bovidae
WYGLĄD: Masa ciała dorosłego osobnika zwykle 25–36 kg, wysokość w kłębie 70–80 cm. Mocna budowa ciała, wyglądem przypominająca kozę domową. Ubarwienie letnie szarobrązowe lub zbliżone z czarną pręgą na grzbiecie. Pysk, podgardle, policzki i pośladki białe lub żółtawe. Zimowe futro znacznie dłuższe. Nogi smukłe, szyja szeroka u nasady, szybko zwęża się ku krótkiej głowie. W stałym uzębieniu posiada 32 zęby o formule: szczęka - 0033, żuchwa - 3133. Rogi smukłe hakowate, u podstawy proste, do 25 cm.
DYMORFIZM PŁCIOWY: Samiec jest większy i cięższy od samicy, ponadto rogi samca są bardziej masywne i mocniej zagięte.
AKTYWNOŚĆ: Dzienna. Żeruje głównie o świcie i późnym popołudniem. Zimą żeruje niemal cały dzień.
DIETA: Latem zjada głównie trawy i byliny; zimą głównie korę, pędy, igły drzew i krzewów oraz rośliny zimozielone i uschnięte.
ROZRÓD: Dojrzałość płciową osiąga w wieku 16-18 miesięcy. Ruja trwa od listopada do grudnia. Ciąża trwa 160-170 dni. Samica rodzi w okresie kwiecień-czerwiec zwykle 1 młode
ŚRODOWISKO: Zasiedla strefę alpejską gór (od granicy lasu do najwyższych szczytów). Najdogodniejszym siedliskiem są tereny otwarte, z wysokogórskimi łąkami i stromymi skałami. W czasie śnieżnych zim mogą zejść poniżej granicy lasu.
ROZMIESZCZENIE: Obszary górskie centralnej i południowej Europy, Azja Mniejsza (między 35 a 500N). W Polsce wyłącznie w Tatrach.
OCHRONA: Gatunkowa, ścisła. Konwencja Berneńska, Dyrektywa Siedliskowa.
UWAGI: W Polsce występuje podgatunek kozica tatrzańska Rupicapra rupicapra tatrica.
GALERIA