Specjalizację realizują osoby z I i II poziomów studiów. Są to studenci p.w. Filologii Polskiej, Historii Sztuki, Filologii Klasycznej, Filologii Angielskiej, Filologii Romańskiej, Pedagogiki, Psychologii, Teologii, Filozofii.

 

     Wzrost liczby zainteresowanych i postępujące zróżnicowanie kierunków, których studenci wybierają tę specjalizację, świadczy o dobrze realizowanej sylwetce absolwenta, solidnym opracowaniu programu i skorelowaniu działań dydaktycznych z potrzebami rynku pracy.

 

     Dzięki zmianom, program specjalizacji jest ujęty czytelnie w 4 bloki problemowe: 1) zagadnienia krytyki literackiej i artystycznej (antycznej, w sztukach wizualnych, w muzyce, filmowej, teatralnej) 2) zagadnienia lektury, analizy, komparatystyki (zapomniani, mistrzowie, debiutanci, sąsiedzi) 3) zagadnienia zjawisk nowej kultury (sylwetki, miasto, region, @-pismo) 4) zagadnienia metodologii dyskursu krytycznego (retoryka polemiki, estetyka, krytyka i polityka).

Integralną częścią programu są praktyki, realizowane jako warsztaty w mediach (redakcje) i odbywane pod kierunkiem specjalistów, kształcące umiejętności pisania tekstów krytycznych (formy dyskursu) i animowania działań kulturalnych w tradycyjnym obiegu i w sieci (komunikacja).

 

Program specjalizacji odpowiada oczekiwaniom studentów wobec oferty dydaktycznej Uczelni. To propozycja innowacyjna problemowo i metodologicznie, uwzględniająca specyfikę regionu i rynku pracy. Specjalizacja jest atutem Instytutu Filologii Polskiej i Uniwersytetu, wpływającym na decyzję o wyborze uczelni oraz kierunku studiów licencjackich i magisterskich.

 

Duże zróżnicowanie osób uczestniczących w zajęciach dydaktycznych i praktykach oraz dynamicznie zmieniający się obraz kultury XXI wieku, który specjalizacja programowo obejmuje, wymaga od osób prowadzących zajęcia wysokich kompetencji naukowych, dydaktycznych, organizacyjnych. Są to osoby z niemal wszystkich Katedr IFP KUL, w znaczącej liczbie młodzi, dynamiczni pracownicy naukowo-dydaktyczni oraz specjaliści, którym powierzone zostały praktyki (w formie warsztatów). Dużą grupę zajęć prowadzą doktoranci (np. polonistyki, historii sztuki, klasyki), którzy ukończyli tę specjalizację. Dała ona zatem nie tylko wymagany poziom wiedzy, ale także kompetencje praktyczne: przygotowała do pracy dydaktycznej (w ramach praktyk na III poziomie studiów uniwersyteckich), i wygenerowała umiejętności kreacyjne, organizacyjne, zespołowe. Dobór osób prowadzących zajęcia wynika z ich kompetencji, zapewnia atrakcyjność oferty i jest realizacją ustawowego wymogu kształcenia kadry.

 

powrót do poprzedniej strony

Autor: Małgorzata Peroń
Ostatnia aktualizacja: 03.10.2015, godz. 06:18 - Małgorzata Peroń