 |
Jesienią 1984 roku rozpoczął studia licencjackie w KUL, na Wydziale Teologii - Instytut Historii Kościoła. W czasie studiów doktoranckich, z woli Biskupa Włocławskiego, prowadził duszpasterstwo w Koninie i Radziejowie. W 1986 roku zdał egzamin licencjacki uzyskując ocenę bardzo dobrą. Na podstawie pracy Chrystus Boski Lekarz Wychowawca i Nauczyciel w pismach Klemensa Aleksandryjskiego i złożeniu przepisanych prawem egzaminów uzyskał 21 czerwca 1988 roku stopień „Doktora Nauk Teologicznych w Dziedzinie Patrologii”. Jesienią 1988 roku rozpoczął studia w Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie na Wydziale Historii Literatury Klasycznej i Wczesnochrześcijańskiej. W 1990 roku uzyskał licencjat ex litteris classicis et christianis. W czasie VIII Synodu Generalnego, na temat formacji do kapłaństwa, pełnił funkcję sekretarza przy Nadzwyczajnym Sekretarzu Synodu, którym był abp H. Muszyński.
Po powrocie do kraju od 4 grudnia 1990 roku rozpoczął pracę w Międzywydziałowym Zakładzie Leksykograficznym KUL (Redakcja Encyklopedii Katolickiej) i równocześnie prowadził zajęcia na Wydziale Teologii KUL dla studentów kursu wyższego - doktorantów. W czerwcu 1991 roku otrzymał etat asystenta dydaktyczno-naukowego na Wydziale Teologii KUL. W tym samym roku rozpoczął, z polecenia dziekana Wydziału Teologii, ks. prof. dra hab. A. Weissa, pracę wychowawczą jako opiekun roku. W ramach obowiązków opiekuna organizował comiesięczne skupienia modlitewne, rekolekcje zamknięte dla studentów oraz różnego rodzaju pielgrzymki, m.in. do Rzymu. W 1993 roku otrzymał stanowisko adiunkta przy katedrze Patrologii. Od 1994 roku był sekretarzem Sekcji Patrologów Polskich przy Kom. Episkopatu Polski przy Komisji ds Nauki Katolickiej, a od 1996 do 2001 r. jej przewodniczącym. W dniu 16 maja 1996 roku zakończył przewód habilitacyjny kolokwium na podstawie rozprawy: Święty Ambroży jako duszpasterz w świetle ekshortacji pastoralnych, Lublin 1996.
Od 15 II 1997 roku jest kierownikiem Katedry Patrologii Łacińskiej, od 1 X 1997 Członkiem Naczelnej Redakcji Encyklopedii Katolickiej; od 25 IV 1998 roku Prodziekanem Wydziału Teologii do 31 sierpnia 2002, a od 24 września 2002 Dziekanem; od 30 VII 1998 Przewodniczącym Senackiej Komisji Kontrolnej oraz Senackiej Komisji Lokalowej. Jest członkiem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Naukowego KUL oraz sekcji historyków przy Polskiej Akademii Nauk.
Przez 5 lat był opiekunem Chóru akademickiego.
W 1999 otrzymał godność Honorowego Kapelana Jego Świątobliwości Papieża Jana Pawła II.
Ks. prof. dr hab. Jerzy Pałucki prowadzi badania i ogłasza publikacje dotyczące patrologii w aspekcie teologii pastoralnej, liturgiki oraz hagiografii patrystycznej. Obok tych głównych kierunków sięga po zagadnienia z dziedziny historii Kościoła, pedagogiki, nauki społecznej oraz aretologii patrystycznej. Podjął m.in. na gruncie patrystycznym badanie problematyki pastoralnej w doktrynie Wielkiego Doktora Kościoła, biskupa Mediolanu - św. Ambrożego. Nawiązując do swych studiów zainicjowanych rozprawą habilitacyjną (Święty Ambroży jako duszpasterz w świetle ekshortacji pastoralnych) podjął się opracowania zagadnienia motywacji apelów duszpasterskich, odwołujących się do wzoru świętych i męczenników. Studium swe opublikował w języku włoskim (Un motivo pastorale delle esortazioni pastorali di Ambrogio: richiami a santi e a martiri).
Problematyki eklezjalnej i pastoralnej dotyka praca o formacji kandydatów do prezbiteratu w pierwszych wiekach historii Kościoła (Najstarsze ślady instytucjonalnego przygotowania do kapłaństwa), oparta na rzetelnej bazie źródłowej i dobrej literaturze przedmioty. Autor trafnie przedstawił zróżnicowany charakter formacji w pierwszych trzech wiekach oraz powstające w IV wieku pierwsze struktury instytucjonalnego przygotowania do posługi w Kościele.
Wiele uwagi poświęca w swych badaniach problematyce liturgicznej starożytnego Kościoła np. na temat Agap będących wyrazem braterskiej miłości chrześcijańskiej w Kościele starożytnym oraz o kulcie relikwii (Epitafium z Cimitile. Rola kultu relikwii w duchowości Paulina z Noli). W pracy o kulcie relikwii autor dokonał rzetelnej krytyki tekstu epitafium z Cimitile oraz uwzględnił stosownie do ograniczonych ram artykułu - kontekst historyczno-doktrynalny. Zwrócił uwagę na rozbieżności, występujące w tym przedmiocie, w poglądach św. Augustyna i Paulina z Noli. Trafnie wskazał na dalszy kierunek badań tego zagadnienia.
Jest także autorem kilku publikacji z zakresu Historii Kościoła oraz historii patrologii. Na szczególną uwagę zasługuje studium poświęcone genezie metropolii mediolańskiej. W ten sposób powodzeniem włączył się w nurt problematyki podjętej przez archeologów, a dotyczącej topografii świata wczesnochrześcijańskiego, ciągle żywo dyskutowanej i do końca nie rozwiązanej. W swych badaniach uwzględnił zarówno pisemne przekazy źródłowe jak i wyniki badań archeologicznych. Relacji Kościół - państwo poświęcił m.in. artykuł drukowany w Studiach Włocławskich (Polityka religijna dynastii Sewerów a postawa Kościoła wobec władzy świeckiej). W pracy tej przedstawił najważniejsze elementy polityki religijnej Sewrów wskazując na jej zbieżności z tendencjami teologicznymi Kościoła Rzymskiego. Obok źródeł patrystycznych uwzględnił wystarczająco bazę biblijną. Badaną problematykę przedstawił wszechstronnie i wyczerpująco, ukazując całą złożoność i różnorodność badanych aspektów.
Obok prac dotyczących historii Kościoła starożytnego Ks. J. Pałucki zajął się również najnowszą historią Kościoła, poświęcając jej trzy prace z zakresu historii teologii XX wieku.
Poważne miejsce w dorobku naukowym ks. J. Pałuckiego zajmują cztery pozycje książkowe, których jest redaktorem lub współredaktorem. Do pierwszych należy zaliczyć pracę pt. Mistrz i Przyjaciel, dedykowaną ks. prof. M. T. Zahajkiewczowi. Trzech dalszych pozycji książkowych ks. Pałucki jest współredaktorem. Są to: Godność chrześcijanina, Lublin 1996; Droga doskonalenia chrześcijańskiego, Lublin 1997; Ojcowie Kościoła wobec filozofii i kultury klasycznej, Lublin 1998.
W sumie dorobek naukowy ks. J. Pałuckiego po habilitacji składa się na to 79 prac, w tym 32 obszerne rozprawy naukowych (2 w j. włoskim), 8 artykułów o charakterze popularnonaukowym, 21 artykułów do Encyklopedii Katolickiej oraz 4 pozycje książkowe, których jest redaktorem lub współredaktorem.
Ks. Pałucki prowadzi seminarium magisterskie i doktorancko-licencjackie z patrystyki. Jest promotorem 4 doktoratów oraz promotorem 26 prac magisterskich. Jest organizatorem licznych sympozjów patrystycznych o zasięgu krajowym i międzynarodowym, a także na polecenie Komisji Episkopatu Polski organizatorem Kongresu Teologów Polskich jak również zjazdu dziekanów wydziałów Teologii w Unii Europejskiej.
