Ks. prof. dr hab. Mirosław Kalinowski  

   Urodził się 14 lipca 1962 r. w Szczytnie. W latach 1981-1987 odbył uwieńczone magisterium studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Hosianum w Olsztynie. Dnia 9 czerwca 1987 r. z rąk Jana Pawła II przyjął w Lublinie święcenia kapłańskie. W latach 1989-1993 odbył studia doktoranckie na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Stopień doktora uzyskał w 1993 r. (KUL), habilitował się w roku  2001 r. (KUL). W czerwcu 2003 r. otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego KUL. Postanowieniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 23 lipca 2008 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. Od 1 lipca 2010 r. - stanowisko profesora zwyczajnego.

  W KUL zatrudniony od października 1993 r. na Wydziale Teologii najpierw jako asystent, a później adiunkt (1997-2002) Instytutu Teologii Pastoralnej i Instytutu Pastoralno-Liturgicznego. W latach 2002-2005 dyrektor Instytutu Nauk o Rodzinie, w ramach którego od października 2002 r. kieruje Katedrą Opieki Społecznej Paliatywnej i Hospicyjnej. Zorganizował Podyplomowe Studium Profilaktyki i Terapii od Narkotyków (instytucja certyfikowana przez Ministra Zdrowia). Był również kierownikiem Podyplomowego Studium Duszpasterstwa i Poradnictwa Specjalnego. W latach 1996-2004 delegat Rektora KUL ds. kontaktów z zagranicą. W roku 2004 został mianowany przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego przewodniczącym zespołu ekspertów ds. standardów nauczania kierunku nauki o rodzinie. W latach 2004-2008 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą KUL. Powołany na eksperta nauk o rodzinie Państwowej Komisji Akredytacyjnej w Zespole Nauk Społecznych i Prawnych (od września 2008). Wybrany na przewodniczącego Kolegium Dziekanów Wydziałów Teologii w Polsce (od listopada 2008), na członka rzeczywistego Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (od października 2011).

  Wykładowca innych uczelni krajowych i zagranicznych: Kolegium Teologicznego w Olsztynie oraz Instytutu Teologiczno-Historycznego w Olsztynie (1993-1995), Seminarium Duchownego Księży Marianów w Lublinie (1993-1995, 2004-2009), Instytutu Pastoralno-Liturgicznego Spiskiej Kapituły na Słowacji (1994-1996), Instytutu Teologiczno-Historycznego w Olsztynie (1995-1996), Seminarium Duchownego w Elblągu (1997-1998), Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Bratysławskiego w Trnavie na Słowacji (1999-2001), Instytutu Pastoralnego we Lwowie (2000-2001). W latach 1996-2001 był konsultantem Komisji Duszpasterskiej Episkopatu Polski. Od lutego 2011 jest konsultorem Rady Naukowej Konferencji Episkopatu Polski.

  Główne kierunki badań: problematyka chorych terminalnie i ich rodzin; problematyka zespołu wspierającego; opieka paliatywna i hospicyjna; teologia pastoralna; profilaktyka. Najważniejsze publikacje: Duszpasterstwo hospicyjne. Studium pastoralne na podstawie badań wybranych ośrodków hospicyjnych w Polsce (wyd. 2, Lublin 2001), Towarzyszenie w cierpieniu. Posługa hospicyjna (Lublin 2002), Kulty publiczności (Lublin 2005, razem z I. Niewiadomską i D. Sikorskim), Wspólnoty nadziei. Realizacja zasada życia społecznego w ruchu hospicyjnym  (Lublin 2007). Kierownik projektu badawczego Więzi społeczne zamiast więzień współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego Kapitał Ludzki (2009-2011).

  Członek Sekcji Pastoralistów Polskich (od 1993 r.), Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (od 2002 r.), Ogólnopolskiego Forum Ruchu Hospicyjnego (od 2000 r.), Rady Naukowej i Komitetu Redakcyjnego z. 10 (Nauki o rodzinie) „Roczników Teologicznych” (od 2003 r.), Görres Gesellschaft w Kolonii (od 2006 r.), Kapituły Nagrody Imienia Św. Kamila (od 2007 r.), Zarządu Lubelskiego Towarzystwa Przyjaciół Chorych – Hospicjum Dobrego Samarytanina (15.03.2006 r.), Zespołu Kierunków Studiów Społecznych i Prawnych Państwowej Komisji Akredytacyjnej (od września 2008 r.), członek Rady Naukowej Instytutu Polsko-Ukraińskiego w Łucku (Ukraina).

  Jest laureatem Nagrody indywidualnej I stopnia Rektora KUL za pracę na rzecz kontaktów z Zagranicą i Towarzystwem Przyjaciół KUL (2002), Wyróżnienia Przewodniczącego Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego za przygotowanie standardów nauczania studiów licencjackich i magisterskich na kierunku nauka o rodzinie (2003), Nagrody indywidualnej I stopnia Rektora KUL za prowadzenie i koordynowanie realizacji programu profilaktycznego w KUL oraz przygotowanie standardów nauczania na kierunku nauk o rodzinie (2005) oraz Nagrody indywidualnej II stopnia Rektora KUL za prace nad Statutem KUL (2006) oraz nagrody indywidualnej I stopnia za przewodniczenie Komitetowi Organizacyjnemu Lubelskiego Festiwalu Nauki (2007). Odznaczony wyróżnieniem abpa Józefa Życińskiego Metropolity Lubelskiego Memoria iustorum w uznaniu zasług dla dialogu kulturowego i świadectwa prawdy służącej budowaniu duchowej jedności między Polską a Ukrainą (25.09.2008 r.). Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 17 października 2008 roku odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W uznaniu zasług dla Miasta Lublina, za pracę i zaangażowanie na rzecz drugiego człowieka odznaczony Medalem Prezydenta Miasta Lublina (2.11.2009).

  Przewodniczący Komitetu Sterującego Ogólnopolskiej Sieci Uczelni Wolnych od Uzależnień działającej pod patronatem Prezydenta RP i Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich (od 20 lutego 2005 r.). Przewodniczący Konwentu Europejskiego Kolegium Polskich i Ukraińskich Uniwersytetów z siedzibą w Lublinie (w latach 2006-2009).

 Od 12 marca 2016 r. Prezes - wolontariusz Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Chorych Hospicjum Dobrego Samarytanina w Lublinie.

 

        
  Początek strony

Autor: Ewa Zięba
Ostatnia aktualizacja: 07.09.2016, godz. 14:49 - Ewa Zięba