Zenon Kardynał Grocholewski – Laureat Nagrody im. Księdza Idziego Radziszewskiego 2012

 

Zenon Grocholewski - Photo

Urodził się w Bródkach (woj. poznańskie) 11 paź­dziernika 1939 r. Od­był studia filozo­ficzno-teologiczne w Arcybis­ku­­pim Semina­rium Du­chow­nym w Poznaniu (1957-1963) i w dniu 26 maja 1963 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1972 r. uzyskał dokto­rat z prawa kanonicz­nego na Papieskim Uni­wer­­sytecie Gre­go­riań­skim w Rzymie, nagro­dzo­ny złotym me­da­lem. Ponadto w 1974 r. ukoń­­czył trzyletnie Studium Rotalne, zdoby­wając tytuł Adwokata Ro­talnego.

     Od października 1972 do listopada 1999 r. pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej, spełniając w nim, w latach 1982-1998 urząd sekretarza, a w latach 1998-1999 prefekta. W międzyczasie, 21 grudnia 1982 r. mia­­nowany biskupem tytularnym Agropoli, 6 stycznia 1983 r. otrzymał świę­cenia biskupie z rąk Jana Pawła II; 16 grudnia 1991 r. został podniesiony do godności arcybiskupiej.

  Od 15 listopada 1999 r. jest prefektem Kongregacji Edukacji Katolickiej. Podczas sprawowania tej funkcji został kreowany kardynałem na konsystorzu dnia 21 lutego 2001 r.

Oprócz pracy w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej (1972-1999) i obecnie w Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej (1999-) spełniał i spełnia różne inne funkcje: w Kurii Rzymskiej oraz na wyższych uczelniach w Wiecznym Mieście.

     Gdy chodzi o jego inne funkcje w Kurii Rzymskiej, w 1982 r. należał do siedmioosobowej Komisji, która z Ojcem Świętym studiowała projekt nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, a w latach 1983-1985 był członkiem Komisji studiującej wraz z Ojcem Świętym projekt reformy Kurii Rzymskiej; w latach 1983-1999 był członkiem Komisji Dyscyplinarnej Kurii Rzymskiej; w latach 1984-2000 był konsultorem Papieskiej Rady do interpretacji Tekstów Prawnych (od 2000 r. jest jej członkiem – zob. poniżej); w latach 1988-1999 był prze­wodniczącym Komisji ds. Adwokatów Stolicy Apostolskiej i przy Kurii Rzym­skiej; 1989-2001 był człon­kiem Papieskiego Komitetu Międzynarodowych Kon­gresów Euchary­stycznych; 1998-1999 był prezesem Sądu Kasacyjnego Państwa Watykańskiego: w 2000 r. był członkiem Komisji prawnej utworzonej ad hoc do przestudiowania nowego „Prawa Fundamentalnego” Państwa Watykańskiego. W latach 1999-2013 był także Prezesem Papieskiego Dzieła Powołań Kapłań­skich, Prezesem Stałej Komisji Interdykasterialnej ds. Formacji Kandydatów do Święceń oraz Prezesem Stałej Komisji Interdykasterialnej ds. Odpowiedniego Rozmieszczenia Księży w świecie.

Obecnie nadal jest członkiem Kongregacji Biskupów (od 1999 r.), Papieskiej Rady do Interpretacji Tekstów Prawnych (od 2000 r.), Kongregacji Doktryny Wiary (od 2001 r.), Rady Specjalnej dla Oceanii Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów (od 2003 r.), Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakra­mentów (od 2005 r.), Kongregacji Rozkrzewienia Wiary (od 2006 r.), Naj­wyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej (od 2006 r.).

     Odnośnie do funkcji akademickich – w latach 1974-1982 współpracował w orga­nizowaniu międzynarodowych kursów „Renovationis canonicae pro iudi­cibus” na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, w latach 1975-1999 wykładał na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, prowadząc kursy z kanonicznego prawa procesowego (początkowo także mał­żeńskiego), w latach 1980-1984 wykładał kanoniczne prawo administracyjne na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Lateraneńskiego, w la­tach 1986-1998 był profesorem w Studium Rotalnym w Rzymie (wykładał spra­wiedliwość administracyjną).

     Od 1999 r. jest Wielkim Kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Gregoriań­skiego i złączonego z nim Papieskiego Instytutu Biblijnego, a także Papieskiego Instytutu Muzyki Sakralnej, Papieskiego Instytutu Archeologii Chrześcijańskiej, Papieskiego Instytutu Studiów Arabskich i Islamistyki oraz Patronem Papieskiego Wyższego Instytutu Łaciny.

Poza tym wygłaszał referaty podczas kongresów i sympozjów międzynaro­dowych i krajowych w różnych państwach (w wielu z nich wielokrotnie i w różnych miejscowościach): Włochy, Polska, Francja, Niemcy, Holandia, Austria, Hiszpania, Szwajcaria, Słowacja, Republika Czeska, Malta, Węgry, Rumunia, Chorwacja, Albania, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Rosja, Białoruś, Ukraina, Kanada, Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Brazylia, Argentyna, Kolumbia, Chile, Wenezuela, Republika Dominikańska, Tajwan, Tajlandia, Fili­piny, Indie, Liban, Republika Demokratyczna Konga, Angola, Kenia, Kamerun.

     Opublikował kilkanaście książek. Jest współautorem kilku innych oraz auto­rem licznych artykułów i recenzji w czasopismach specjalistycznych, w aktach kongresów i sympozjów oraz w dziełach zbiorowych. Należy do redakcji kilku czasopism naukowych prawa kanonicznego. Łącznie (wraz z tłumaczeniami na inne języki i reedycjami) ma ponad 1000 publikacji w 15 językach: włoskim, łacińskim, polskim, słowackim, niemieckim, angielskim, francuskim, hiszpań­skim, portugalskim, rosyjskim, czeskim, węgierskim, chorwackim, białoruskim, rumuńskim. Są to publikacje naukowe (artykuły, recenzje), zwłaszcza z dziedziny kanonicznego prawa procesowego i małżeńskiego, a od 2000 r. także z dziedziny edukacji, oraz publikacje popularnonaukowe i o charakterze pastoralnym.

Jest członkiem wielu stowarzyszeń naukowych: Consociatio Internationalis Studio Iuris Canonici Promovendo (od 1970 r.), Towarzystwo Naukowe KUL (od 1983 r.), Society for the Law of the Oriental Churches (od 1987 r.), Sto­warzyszenie Kanonistów Polskich (od 1992 r.), Associatio Winfried Schulz (od 1996 r.).

     Pełni funkcję postulatora sprawy beatyfikacji i kanonizacji Edmunda Boja­now­skiego (od 1984 r.), ogłoszonego błogosławionym przez Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r., oraz siostry Sancji (Janiny) Szymkowiak (od 1985 r.), ogłoszonej błogosławioną przez Jana Pawła II w Krakowie 18 sierpnia 2002 r.

     Jest honorowym członkiem Papieskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu (od 2001 r.), Stowarzyszenia Kanonistów Słowacji (od 1992 r.), Stowarzyszenia Kanonistów Włoskich (od 1998 r.), Stowarzyszenia Kanonistów Polskich (od 1999 r.). Komitetu redakcji Ilustrowanego Słownika Biograficznego Polonii Świata (od 1992 r.), polskiego Klubu Zbieraczy Znaczków o Tematyce Religijnej „Święty Gabriel” (od 1997).

     Honorowe obywatelstwo nadały mu następujące miasta: Trenton, stolica New Jersey w USA (1988), Princeton, New Jersey w USA (1992), Agropoli we Wło­szech (1992), Levoča na Słowacji (1997), Poznań w Polsce (2006), Ciechocinek w Polsce (2006), Spezzano Albanese we Włoszech (2012).

Spośród bardzo wielu otrzymanych odznaczeń na szczególne podkreślenie zasługują: 19 doktoratów honoris causa (4 w Polsce, 3 w Rumunii, po jednym w Niemczech, w Szkocji, na Słowacji, w Argentynie, na Tajwanie, w Chorwacji, w Stanach Zjednoczonych, w Brazylii, w Hiszpanii, w Kenii, na Węgrzech i w Wenezueli), Wielki Medal Św. Gorazda, przyznany przez Ministerstwo Edukacji na Słowacji (2000), Wielki Krzyż Orderu Zasłużonych dla Chile („Gran Cruz de la Orden al Mérito de Chile”) (2003), Wielki Krzyż Orderu Zasłużonych dla Republiki Federalnej Niemiec („Das Grosse Verdienstkreuz mit Stern und Schulterband des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland”) (2005), Wielki Krzyż – Wybitna Osobowość Akademicka („Gran Cruz – Excelencia Académica”), przyznany przez Akademię Hiszpanoamerykańską Nauk Humani­stycznych i Ścisłych (Academia Hispanoamericana de Letras y Ciencias) w Bo­gocie, Kolumbia (2005), Wielki Krzyż Fundacji Uniwersyteckiej Św. Marcina („Gran Cruz de La Fundación Universitaria San Martín”), Bogotá, Kolumbia (2005), 2008 Catholic School Executive Leadership Award, przyznana przez „Graduate School of Education and the Center for Catholic School Leadership at Fordham University” („in Grateful Recognition of the Commitment to Catholic Education throughout the World”), New York (2008), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Odrodzenia Polski (2009), Commandeur des Palmes académiques Ministerstwa Edukacji Francji (2009).

 

*

 

Dnia 27 maja 2013 r. kard. Zenon Grocholewski odebrał Nagrodę im. Księ­dza Idziego Radziszewskiego, przyznaną przez Towa­rzy­stwo Nau­ko­we KUL „za wybitne osiągnięcia naukowe w duchu huma­nizmu chrze­­ści­jańskiego”. Uroczystość, którą prowadził Prezes TN KUL, ks. prof. dr hab. Augustyn Eckmann, odbyła się w Auli im. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Ka­to­lickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Laudację, uzasad­niającą przy­znanie Nagrody, wygłosił ks. prof. dr hab. Józef Krukowski.

     Po wręczeniu Nagrody Laureat podziękował władzom TN KUL za wy­­róż­nienie, a następnie wygłosił odczyt zatytułowany Umiłowanie Boga – naj­wyższą mądrością. Dopełnieniem uro­czy­stości było spotkanie zapro­szo­nych Gości na raucie w atrium Collegium Norwidianum KUL.

     Laudacja i odczyt, wraz ze zdjęciem Laureata oraz fotografiami z uro­czy­sto­ści, a także Jego bibliografią, ukazały się pt. Umiłowanie Boga – naj­wyższą mądrością (Lublin: TN KUL 2013) w serii Wykłady i Prze­mó­wienia.

Autor: Stanisław Sarek
Ostatnia aktualizacja: 31.03.2014, godz. 14:21 - Stanisław Sarek