<<Jenot<< LIS POSPOLITY Vulpes vulpes (Linnaeus, 1758) >>Wilk>>
SYSTEMATYKA: rząd - drapieżne Carnivora, rodzina - psowate Canidae
WYGLĄD: Średniej wielkości drapieżnik. Masa ciała dorosłego samca sięga 9 kg, a samicy 7 kg. Sylwetka, zgrabna, harmonijna. Tułów jest dość długi, głowa mała, zakończona szpiczastym pyskiem; uszy dość duże, trójkątne. Ogon długi (do 55 cm), puszysty. Kończyny stosunkowo krótkie. Ubarwienie przeważnie żółtorude, od spodu biało-popielate. Dolna część kończyn i górna strona uszu zwykle czarne. W stałym uzębieniu posiada 42 zęby o formule: szczęka – 3142, żuchwa – 3143.
DYMORFIZM PŁCIOWY: Samce są większe i cięższe od samic.
AKTYWNOŚĆ: Głównie nocna (ze szczytami aktywności o zmierzchu i świcie), czasem aktywny również w dzień (np. w czasie wychowu młodych).
DIETA: Zależna od dostępnego w zajmowanym areale pokarmu. Zjada głównie drobne gryzonie, zającokształtne, ptaki śpiewające, kuraki, ptaki wodne i błotne. Często zjada padlinę; rzadziej owady, jaja i bezkręgowce. Pokarm roślinny to głównie owoce.
ROZRÓD: Dojrzałość płciową osiąga w wieku 12 miesięcy. Okres rui jest zróżnicowany geograficznie; w Polsce przypada na styczeń i luty. Ciąża trwa 51-53 dni. Samica rodzi na przełomie marca i kwietnia średnio 4-8 młodych.
ŚRODOWISKO: Zróżnicowane. Od tundr, poprzez lasy po półpustynie. W Europie zasiedla lasy, łąki, pola uprawne, parki miejskie. Preferuje obrzeża lasów, młodniki, i drzewostany z gęstym podszytem.
ROZMIESZCZENIE: Zasięg największy spośród wszystkich dzikich drapieżników. Zasiedla Eurazję, Amerykę Północną, północną Afrykę, Australię (introdukowany). W Polsce: pospolity w całym kraju.
OCHRONA: Gatunek łowny z okresem polowań od 1 czerwca do 31 marca, a na terenach obwodów łowieckich, w których występuje głuszec lub cietrzew lub prowadzono w ostatnich 2 latach kalendarzowych zasiedlenia zająca, bażanta lub kuropatwy - przez cały rok.
UWAGI: Bardzo liczny w ostatnich latach, głównie ze względu na mniejszą presję myślistwa i wprowadzenie szczepionek przeciw wściekliźnie. Zasiedla tereny podmiejskie. Uznany za główną przyczynę spadku liczebności niektórych gatunków zwierzyny drobnej (np. zajęcy, kuropatw).
GALERIA
