logo.jpg                       

STRONA GŁÓWNA INSTYTUTU

 

SN2_500.jpg

 

Marta Ryczkowska – krytyczka i historyczka sztuki, absolwentka grafiki na UMCS i historii sztuki na KUL, doktorantka historii sztuki współczesnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest kuratorką wystaw (współpracuje m.in. z Galerią Labirynt w Lublinie), autorką tekstów z obszaru sztuki najnowszej publikowanych w Polsce i za granicą (stale współpracuje z "Obiegiem", "Gazetą Wyborczą", miesięcznikiem "Zoom", redaguje blog młodych krytyków sztuki "Bilart"). Działa we władzach Lubelskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, Fundacji Sztuki Performance i Stowarzyszenia „Otwarta Pracownia”. Prowadziła warsztaty artystyczne dla dzieci zagrożonych wykluczeniem m.in. w ośrodku dla uchodźców w Lublinie. W 2013 współrealizowała program edukacyjny „Zachęta do sztuki” w LTZSP.

 

 

Wykład:  Idee naprawy świata po wojnie. Joseph Beuys i Friedensreich Hundertwasser

 

Sztuka zawsze była świadectwem swoich czasów. W XX wieku przeżyła dwie wojny światowe oraz zmianę w globalnym systemie produkcji. Była świadkiem upadku dwóch totalitarnych ideologii, które wyraźnie wskazały kierunki i możliwości rozwoju, ograniczenia i sprzeczności, których pełna jest rzeczywistość. Działania dwóch niezwykle silnych osobowości twórczych: Josepha Beuysa i Friedensreicha Hundertwassera to przykłady na to, w jaki sposób sztuka stanowiła sposób na odreagowanie polityczno-społecznych konsekwencji wojny. Artyści pochodzący z krajów ofensywnych – Niemiec i Austrii, z których każdy z nich przeżył epizod w Hitlerjugend, po wojnie rozwijali poszerzoną koncepcję sztuki, każdy na swój indywidualny sposób. Były to uniwersalizujące  idee integrujące różne rodzaje wypowiedzi i sposoby oddziaływania na społeczeństwo i otaczający świat i stanowiły odpowiedź na ogrom moralnych i fizycznych zniszczeń II wojny światowej.

Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 07.04.2014, godz. 10:32 - Ireneusz Marciszuk