hryniewska1.jpgMgr Joanna Agnieszka Hryniewska (賀瑤) mgr sinologii, mgr turkologii. W roku 2012 ukończyła studia doktoranckie w Zakładzie Sinologii Instytutu Orientalistycznego UW. Przygotowuje rozprawę doktorską o tytule Substytucje nazwisk Polaków w języku chińskim. Lektorka, tłumaczka języków chińskiego, tureckiego, angielskiego, niemieckiego i szwedzkiego. Od roku 2007 wykładała język chiński m.in. na Uniwersytecie Warszawskim, w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jan Pawła II oraz w prywatnych szkołach językowych.

 

Zainteresowania naukowe:

językoznawstwo sinologiczne, onomastyka, antroponimia, procesy substytucji obcojęzycznych nazw własnych, chińskie nazewnictwo osobowe.

 

Publikacje:                           

„Adaptacje polskich nazwisk w języku chińskim” [w:] 2010. Onomastica. Pismo poświęcone nazewnictwu geograficznemu i osobowemu oraz innym nazwom własnym, 54. 243–259.

„Adaptation of Foreign Proper Names in the Chinese Language Illustrated by Polish surnames” [w:] 2010. Red. Jacoby, Marcin. China Past and Present. New Polish Papers in Chinese Studies. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. Warszawa. 135–145.

„Współczesne imiona osobiste w języku chińskim” [w:] 2011. Przegląd Orientalistyczny, 3–4. 131–141.

 

Przekłady: 

Dunlop, Fuchsia. Płetwa rekina i syczuański pieprz. Słodko-kwaśny pamiętnik kulinarny z Chin. Świat Książki. Warszawa. 2011.

Fitzjohn, Tony. Tańczący z lwami. Moja afrykańska przygoda. Świat Książki. Warszawa. 2012.

Xinran. Wiadomość od nieznanej chińskiej matki. Opowieść o miłości i stracie. Weltbild. Warszawa. 2012.

 

Zajęcia prowadzone w roku akademickim 2013/14

Praktyczna nauka języka chińskiego – kurs podstawowy

 

Słuchacze rozpoczną naukę tzw. „mowy powszechnej” (chin. putong hua, ang. Modern Standard Chinese), popularnie na Zachodzie zwanej językiem mandaryńskim. Otrzymają także najważniejsze informacje o specyfice tego języka (monosylabiczność, tonalność, pozycyjność). W ramach nauki poznają prawidłową wymowę (fonetykę) języka chińskiego, ze szczególnym uwzględnieniem specyficznej budowy sylab chińskich, wymowy głosek obcych językowi polskiemu oraz systemu tonalnego. W początkowej fazie nauki zapoznają się również z prawidłami oficjalnej transkrypcji chińskiej (chin. pinyin), stosowanej powszechnie na całym świecie. Podczas trwania kursu nauczą się ponad 900 słówek, koniecznych do komunikowania się na tematy dotyczące życia codziennego. Słuchacze zapoznają się z podstawowymi zasadami gramatyki chińskiej, zostanie im także uświadomiona jej specyfika i odmienności od gramatyk języków indoeuropejskich. Jako uzupełnienie, otrzymają najistotniejsze informacje dotyczące pluralizmu chińskich kodów językowych, przede wszystkim zróżnicowania dialektalnego/językowego na terenach zamieszkanych przez użytkowników dialektów/języków chińskich. Słuchacze zostaną wprowadzeni w specyfikę pisma chińskiego. Będą systematycznie poznawali zarówno system znaków tradycyjnych (stosowany m.in. na Tajwanie i w Hongkongu), jak i znaków uproszczonych (użytkowany w Chińskiej Republice Ludowej i w Singapurze). Nauka obejmie pisanie pojedynczych elementów składowych znaków (kresek i tzw. pierwiastków) oraz całych znaków. Docelowo słuchacze opanują umiejętność pisania i rozpoznawania ok. 800 znaków tradycyjnych oraz ich odpowiedników uproszczonych. W ramach zajęć słuchacze zaczną poznawać kulturę chińską z elementami historii Chińczyków. Otrzymają najważniejsze informacje dotyczące życia codziennego Chińczyków, świąt i wierzeń chińskich, odmiennych obyczajów i zapatrywań. Słuchacze nabędą również podstawowe kompetencje w zakresie prawidłowej komunikacji pozawerbalnej i etykiety chińskiej.

 

Praktyczna nauka języka chińskiego – konwersacje

 

Słuchacze rozpoczną naukę tzw. „mowy powszechnej” (chin. putong hua, ang. Modern Standard Chinese), popularnie na Zachodzie zwanej językiem mandaryńskim. Otrzymają także najważniejsze informacje o specyfice tego języka (monosylabiczność, tonalność, pozycyjność). W ramach nauki poznają prawidłową wymowę (fonetykę) języka chińskiego, ze szczególnym uwzględnieniem specyficznej budowy sylab chińskich, wymowy głosek obcych językowi polskiemu oraz systemu tonalnego. W początkowej fazie nauki zapoznają się również z prawidłami oficjalnej transkrypcji chińskiej (chin. pinyin), stosowanej powszechnie na całym świecie. Podczas trwania kursu nauczą się i utrwalą znajomość ok. 400 słówek, koniecznych do komunikowania się na wybrane tematy dotyczące życia codziennego. Słuchacze zapoznają się z podstawowymi zasadami gramatyki chińskiej, zostanie im   także uświadomiona jej specyfika i odmienności od gramatyk języków indoeuropejskich. W ramach zajęć słuchacze zaczną poznawać kulturę chińską. Otrzymają najważniejsze informacje dotyczące życia codziennego Chińczyków, ich odmiennych obyczajów i zapatrywań. Słuchacze nabędą również podstawowe kompetencje w zakresie prawidłowej komunikacji pozawerbalnej i etykiety chińskiej.

 

Literatura (dla słuchaczy obu zajęć)

  1. Lin Kai-yu & Pawlak, Katarzyna. 2009. Mówimy po chińsku. Warszawa. Wiedza Powszechna. + zeszyt ćwiczeń, płyta CD.
  2. Kajdański, Edward. 2005 Chiny. Leksykon. Historia, gospodarka, kultura. Warszawa. Książka i Wiedza.
  3. Kratochvíl, Paul. 1968. The Chinese Language Today. Features of an Emerging Standard. Londyn. HutchinsonUniversity Library.
  4. Künstler, Mieczysław Jerzy. 1970. Pismo chińskie. Warszawa. PWN.
  5. Künstler, Mieczysław Jerzy. 2000. Języki chińskie. Warszawa. Wydawnictwo Akademickie Dialog.
  6. Li, Dejin & Cheng, Meizhen. 1998. A Practical Chinese Grammar for Foreigners. Pekin. Sinolingua.
  7. Pimpaneau, Jacques. 2001. Chiny. Kultura i tradycje. Tłum. Irena Kałużyńska. Warszawa. Wydawnictwo Akademickie Dialog.
  8. Słupski, Zbigniew. 2001. Wczesne piśmiennictwo chińskie. Warszawa. Agade.
  9. Słupski, Zbigniew. 2004. Wczesne piśmiennictwo chińskie. Wybór tekstów. Warszawa. Agade.
  10. Zajdler, Ewa. 2005. Gramatyka współczesnego języka chińskiego. Składnia i semantyka. Warszawa. Wydawnictwo Akademickie Dialog.
  11. Zajdler, Ewa (red.). 2011. Zrozumieć Chińczyków. Kulturowe kody społeczności chińskich. Warszawa. Wydawnictwo Akademickie Dialog.
  12. Słownik języka chińskiego, np. słowniki internetowe (np. NCIKU), Wenlin, słowniki papierowe, np. Wei, Dongya (red.). A Chinese-English Dictionary. Pekin. Foreign Language Teaching and Research Press (wiele wydań od 1997 r.).

 

 

Autor: Jarosław Zawadzki
Ostatnia aktualizacja: 27.09.2013, godz. 08:53 - Jarosław Zawadzki