Jak poprawnie spolszczyć łacińskie słowo „moribundus” oznaczające osobę umierającą? Spotkałem się parę razy z formą „moribund”, jednak wydaje mi się, że lepiej brzmi (ten) moribunda - przez analogię do (tego)wagabundy.

 

Rzeczywiście, słowo moribunda brzmi zdecydowanie lepiej niż moribund i takiej formy należałoby użyć. W odmianie ogólnej języka polskiego istnieje tylko wyraz wagabunda, który może stanowić podstawę dla tego typu zapożyczeń. Pochodzi on od łac. vagabundus i, jak podają słowniki polszczyzny ogólnej, jest słowem nacechowanym: pojawia się w stylu książkowym. Oznacza 'człowieka lubiącego włóczęgę, trampa'.

Dodatkowym argumentem za formą moribunda byłoby nie tylko jego formalne podobieństwo do wagabundy na gruncie języka polskiego, ale też podobna budowa obu tych wyrazów w języku francuskim, do którego również zostały one zapożyczone z łaciny (odpowiednio: vagabond i moribond).

Jako ciekawostkę można odnotować to, że formy z wtórnym -bunda pojawiły się w gwarze lwowskiej, zapewne jako formy analogiczne do leksemu wagabunda: łachabunda, makabunda w znaczeniu 'szaławiła'.

 


Autor: Magdalena Smoleń-Wawrzusiszyn
Ostatnia aktualizacja: 10.05.2010, godz. 19:14 - Natalia Sosnowska