NORNIK BURY Microtus agrestis (Linnaeus, 1761)
SYSTEMATYKA: rząd - gryzonie Rodentia, podrodzina - nornikowate Arvicolinae
WYGLĄD: drobny gryzoń o masie ciała 19 - 48 gramów. Długość ciała 9,2 - 13,5 cm, ogona 2,5 - 5 cm. Uszy i oczy małe. Futro na grzbiecie szarobrązowe, na brzuchu szare. Zębów 16. Wzór zębowy 1 0 0 3. Gatunek bardzo trudny do rozróżnienia po wyglądzie zewnętrznym od nornika północnego. Najczęściej stosowanym kryterium taksonomicznym są różnice w uzębieniu.
DYMORFIZM PŁCIOWY: brak wyraźnych różnic w budowie samca i samicy. Poza okresem aktywności rozrodczej płeć trudna do identyfikacji nawet na podstawie różnic w budowie narządów rozrodczych.
AKTYWNOŚĆ: buduje gniazda podziemne (nory) lub naziemne w kępach traw i turzyc. Aktywny przez całą dobę ze szczytami aktywności wieczorem i o świcie.
DIETA: zielone części roślin, kłącza, korzenie, pączki i kora drzew i krzewów. Rzadziej bezkręgowce.
ROZRÓD: okres rozrodczy trwa od kwietnia do września. Samica rodzi 3 - 4 mioty rocznie, po 1 - 8 młodych w każdym. Ciąża trwa 18 - 20 dni. Młode po 5- 6 tygodniach uzyskują dojrzałość płciową.
ŚRODOWISKO: wilgotne pola, łąki, lasy.
ROZMIESZCZENIE: występuje w całej Polsce, w górach do wysokości 1650 m n.p.m.
OCHRONA: nie
UWAGI: ze względu na duże zdolności rozrodcze nornik bury może wyrządzać znaczące szkody w uprawach polnych i leśnych.
GALERIA
