NORNIK PÓŁNOCNY Microtus oeconomus (Pallas, 1776)
SYSTEMATYKA: rząd - gryzonie Rodentia, podrodzina - nornikowate Arvicolinae
WYGLĄD: drobny gryzoń o masie ciała 20 - 74 gramów. Długość ciała 8,7 - 14,6 cm, ogona 2,9 - 6,1 cm. Uszy i oczy małe. Futro na grzbiecie szarobrązowe, na brzuchu szare. Zębów 16. Wzór zębowy 1 0 0 3. Gatunek bardzo trudny do rozróżnienia po wyglądzie zewnętrznym od nornika burego. Najczęściej stosowanym kryterium taksonomicznym są różnice w uzębieniu.
DYMORFIZM PŁCIOWY: brak wyraźnych różnic w budowie samca i samicy. Poza okresem aktywności rozrodczej płeć trudna do identyfikacji nawet na podstawie różnic w budowie narządów rozrodczych.
TRYB ŻYCIA: prowadzi naziemny tryb życia poruszając się po sieci ścieżek na lub w ściółce. Gniazda buduje płytko pod ziemią lub w kępach turzyc. Aktywny przez całą dobę. Nie zapada w sen zimowy.
DIETA: zielone części roślin, kłącza, korzenie, pączki i kora drzew i krzewów. Rzadziej bezkręgowce.
ROZRÓD: okres rozrodczy trwa od kwietnia do września. Ciąża trwa 19 - 22 dni. Samica rodzi 3 - 4 mioty rocznie, po 2 - 12 młodych w każdym. Młode po 45 - 60 dniach uzyskują dojrzałość płciową.
ŚRODOWISKO: wilgotne łąki, bagna, turzycowiska, doliny rzek, torfowiska, szuwary, trzcinowiska, lasy olszowe.
ROZMIESZCZENIE: występuje w całej Polsce, poza obszarami górskimi i podgórskimi.
OCHRONA: nie
UWAGI: ze względu na duże zdolności rozrodcze i możliwość osiągania dużych zagęszczeń (130 osobników/ha) może wyrządzać znaczące szkody w uprawach polnych i leśnych.
GALERIA
