Przemówienie Rektora KUL z okazji odnowienia doktoratu
ks. prof. dr. hab. Wojciecha Góralskiego i dr. Jana Gabriela Bartoszewskiego OFMCap

 

Gościmy dzisiaj w naszej społeczności uniwersyteckiej dwóch prawników, którzy przed laty uzyskali stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL. Na wniosek Rady Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Senat KUL uchwałą z dnia 6 lipca 2015 roku wyraził zgodę na uroczyste odnowienie doktoratu z 1965 roku ks. prof. dra hab. Wojciecha Góralskiego i z 1962 roku o. dra Jana Gabriela Bartoszewskiego OFMCap. Dziś jesteśmy uczestnikami wydarzenia, które następuje po upływie – odpowiednio – 50 i 53 lat od daty nadania stopnia naukowego doktora i stanowi szczególne uhonorowanie naszych wybitnych absolwentów. Odnowienie doktoratu celebrujemy zawsze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II jako wyraz uznania dla szczególnych zasług naszych doktorów na rzecz społeczeństwa, nauki i kultury w Polsce i na świecie.

 

Podczas uroczystej promocji doktorskiej każdy promowany składa ślubowanie, które nie bez powodu wypowiadane jest przed indywidualną, osobistą promocją. Ma bowiem ono uświadamiać zobowiązania i zadania wiążące się z przyjęciem tego zaszczytnego i ważnego tytułu naukowego, wieńczącego kilkuletnią przygodę intelektualną. Słowa roty odczytywane przez rektora przypominają o zachowaniu swojej Alma Mater we wdzięcznej pamięci. Ona bowiem obdarowywała swoich doktorantów wszelkimi dobrami, którymi podzielić się mogła. Nie tylko pozwoliła uzyskać wykształcenie w określonej dziedzinie, ale również formowała na osoby prawe, godne noszenia tytułu przez nią nadanego, co wymaga niekiedy odwagi, bezkompromisowości i jednoznacznej postawy. Przygotowywała do życia i zawodowej aktywności ludzi, którzy słowami i czynami będą świadczyć o swoim macierzystym Uniwersytecie, mówić o jego wyjątkowości i atrakcyjności, bronić jego dobrego imienia i chętnie tu wracać, i mentalnie, i fizycznie.

 

Treść przysięgi zobowiązuje również do głoszenia prawdy, „aby jej światło, w którym zawiera się zbawienie rodzaju ludzkiego, błyszczało coraz jaśniej”. Badania naukowe, praca dydaktyczna oraz formowanie studentów na KUL inspirowane są ideą veritas in caritate, która pokazuje wagę wspólnego poszukiwania prawdy w budowaniu wspólnoty osób, a także uświadamia, że otwartość, szacunek i życzliwość pomagają poznać i wyrazić tę prawdę. W myśl słów św. Pawła: „Prawdę czyńcie w miłości” (Ef 4,15)  jako uczelnia katolicka dążymy do poznawania prawdy i dzielenia się nią z innymi z miłości do niej samej i z miłości do drugiego człowieka. A prawda w połączeniu z miłością pozwalają na prawdziwy integralny rozwój każdego człowieka, o czym przypomina papież Benedykt XVI w encyklice Caritas in veritate.

Ślubowanie składane przez promowanych doktorów wieńczą słowa „Spondemus ac pollicemur” – ślubujemy i przyrzekamy – słowa, które powinny być wypowiedziane z przekonaniem i odpowiedzialnością.

 

Etymologicznie termin „doktor” pochodzi od łacińskiego odpowiednika doctor, czyli is, qui docet,  „ktoś, kto uczy; nauczyciel, mistrz”, a więc wzór, przykład do naśladowania. Kształceniu i formacji na KUL przyświeca idea założyciela Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. Idziego Radziszewskiego, wypracowana przez niego po wielokrotnych wizytach na najlepszych europejskich uniwersytetach katolickich, po wieloletnich przemyśleniach i po licznych konsultacjach. Jest to idea harmonijnego łączenia nauki i wiary, przygotowywania inteligencji katolickiej zdolnej budować niepodległą i silną ojczyznę, współtworzenia oraz upowszechniania kultury chrześcijańskiej, stanowiącej fundament cywilizacji zarówno polskiej, jak i europejskiej.  Katolicka tożsamość naszego Uniwersytetu, jego dewiza „Deo et Patriae” oraz patroni – Najświętsze Serce Pana Jezusa i od 2005 roku św. Jan Paweł II to dla wszystkich naszych doktorów punkty odniesienia, elementy identyfikacji i chlubne dziedzictwo. Przekazywać je, ubogacać nimi innych i upowszechniać to zaszczytna rola, której znakomitym przykładem jest nasz wieloletni profesor ks. Karol Wojtyła. Na zakończenie liturgii podczas swej jedynej jako papież wizyty na KUL w 1987 roku, po gorących owacjach, wśród kilku bardzo osobistych zdań wypowiedział i te dotyczące naszego Uniwersytetu: „[…] jest to wielka skarbnica. Byłoby bardzo dobrze, gdyby się dały szerzej poznać i gdyby im to także z drugiej strony ułatwiono, wszystkie wydziały i wszystkie instytuty tego Katolickiego Uniwersytetu, który jest w swoim rodzaju jedyny, przynajmniej geograficznie”. Sam Jan Paweł II wiernie pełnił funkcję ambasadora KUL, powołując wybitnych naukowców z naszej Uczelni do licznych gremiów w Stolicy Apostolskiej, zapraszając ich do Watykanu w roli ekspertów, przywołując nazwę i podkreślając znaczenie KUL przy różnych okazjach.

 

Profesor Kazimierz Twardowski, wybitny psycholog i filozof, twórca lwowsko-warszawskiej szkoły filozofii, rektor Uniwersytetu Lwowskiego, w swoim słynnym wykładzie O dostojeństwie uniwersytetu, wygłoszonym w 1932 roku z okazji nadania mu doktoratu honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego, powiedział „[...] wielkość każdego zaszczytu zależy nie tylko od niego samego, lecz także od tego, kto go udziela. A w tym wypadku udziela go Uniwersytet, [który] promienieje dostojeństwem, spływającym na niego z olbrzymiej doniosłości funkcji, którą pełni. Wszak niesie ludzkości światło czystej wiedzy, wzbogaca i pogłębia naukę, zdobywa coraz to nowe prawdy i prawdopodobieństwa – tworzy jednym słowem najwyższe wartości intelektualne, które przypaść mogą człowiekowi w udziale”.