Jacek Golbiak
Hipoteza czasowego początku Wszechświata pojawiła się w nauce współczesnej w następstwie obserwacji oraz jako konsekwencja Ogólnej Teorii Względności. Podstawowe obserwacje to:
- obserwacja ciemnego nocnego nieba i związany z nią paradoks Olbersa,
- obserwacja przesunięcia prążków w widmach światła (redshift) emitowanego przez galaktyki. Efekt ten spowodowany jest oddalaniem się galaktyk z prędkością proporcjonalną do ich odległości (prawo Hubble'a). Stwierdzenie dynamiki we Wszechświecie, a dokładniej rozszerzania się całej czasoprzestrzeni zasugerowało istnienie czasowego początku owej ekspansji.
- obserwacja kosmicznego promieniowania tła, które w sposób niemal jednorodny wypełnia całą przestrzeń i jest pozostałością gorącego wielkiego wybuchu.
Idea początku Wszechświata pojawiła się również w kontekście rozważań teoretycznych. Aleksander Friedman uzyskał rozwiązania równań Einsteina będące podstawą konstruowania modeli Wszechświata, których istotną własnością jest czasowy początek zwany osobliwością początkową. Obecne eksperymenty prowadzone w Wielkim Zderzaczu Hadronów (LHC) do pewnego stopnia dają możliwość zweryfikowania także naszej wiedzy dotyczącej początku świata. Wykorzystując to urządzenie potrafimy bowiem w sytuacji laboratoryjnej wytworzyć warunki jakie panowały na bardzo wczesnych etapach ekspansji Wszechświata.
ks. dr Jacek Golbiak, adiunkt w Katedrze Fizyki Teoretycznej KUL, znakomity piłkarz i wielki fan piłki nożnej. Jego zainteresowania naukowe to:
- kosmologia kwantowa, modele kosmogenezy,
- akceleracja Wszechświata, ciemna energia, ciemna materia,
- osobliwości kosmologiczne,
- kosmologia obserwacyjna, testowanie i selekcja modeli kosmologicznych,
- ontologiczne i epistemologiczne problemy fizyki, filozofia nauki.
