Wstęp


27 kwietnia 2001 r. została uchwalona ustawa Prawo ochrony środowiska.  Ustawa ta stanowić miała „ekologiczną konstytucję” i być podstawowym aktem regulującym w sposób ramowy całość zagadnień dotyczących prawnej regulacji ochrony środowiska w Polsce. Wprowadzone w niej rozwiązania prawne (słownik podstawowych pojęć, zasady ogólne, właściwość organów, środki finansowo-prawne oraz rozwiązania horyzontalne) uznano za podstawowe instytucje prawa ochrony środowiska wykorzystywane systemowo. W założeniu jej twórców ustawa Prawo ochrony środowiska, wraz z towarzyszącymi jej ustawami sektorowymi, w większości z tego samego okresu,  była zgodna z wymaganiami prawa unijnego, z jednej strony dostosowując prawo krajowe do dyrektyw unijnych poprzez wprowadzenie nowych instrumentów legislacyjnych, a z drugiej – wkomponowując je w polski system prawny zgodnie z jego tradycjami. Dziś ustawa ta dokonuje transpozycji 49 dyrektyw oraz zawiera przepisy ułatwiające stosowanie jednej decyzji oraz dwóch rozporządzeń unijnych, choć nadal otwarte pozostaje pytanie, czy implementacja tych aktów dokonała się w sposób pełny.

Upływ 10 lat od czasu uchwalenia tej ustawy wywołuje refleksję w zakresie stanowienia i stosowania prawa ochrony środowiska. Sama ustawa Prawo ochrony środowiska była już nowelizowana 61 razy i doczekała się dwóch tekstów jednolitych. Powodem znacznej części tych nowelizacji były wciąż ponawiane próby pełnego dostosowania do wymogów unijnego prawa ochrony środowiska w wielu obszarach, wśród których sztandarowym przykładem jest system ocen oddziaływania na środowisko.

 Oprócz erozji systemu prawa ochrony środowiska wynikającego z wielokrotnych  nowelizacji, jego wadą jest postępująca dekodyfikacja wiążąca się z  tendencją do uchwalania coraz to nowych aktów prawa, z pominięciem rozwiązań o charakterze systemowym. Świadczy to o niskiej skuteczności prawodawcy, w polskim prawie ochrony środowiska występują bowiem wszelkie rodzaje niewłaściwej legislacji, w tym brak wdrożenia lub nieprawidłowa implementacja. O skali naruszeń unijnego prawa ochrony środowiska w Polsce świadczy fakt, że obecnie w fazie administracyjnej (w większości przypadków na etapie uzasadnionej opinii) toczą się postępowania m. in. w sprawie niezgodności ustalonych terminów polowań na gatunki podlegające ochronie, składowisk odpadów, niewłaściwej
transpozycji dyrektywy wrakowej, ściekowej i ramowej dyrektywy wodnej, a
także szereg postępowań indywidualnych w zakresie ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko.

 

Cele konferencji

 

Celem konferencji jest przedstawienie zjawiska harmonizacji prawa polskiego w dziedzinie ochrony środowiska z prawem Unii Europejskiej, która dokonała się od 2001 r., tj. od uchwalenia i wejścia w życie ustawy Prawo ochrony środowiska. Organizatorzy konferencji stawiają sobie za zadanie zdefiniowanie pól braku lub niewystarczającej legislacji w prawie ochrony środowiska oraz wskazanie, jakie przyczyny legły u podstaw takiego stanu rzeczy. Jako priorytet tej konferencji traktowane jest również przedstawienie możliwych kierunków zmian prawa ochrony środowiska tak, by osiągnąć pełną harmonizację z prawem unijnym przy jednoczesnym zastosowaniu rozwiązań prawnych typowych dla polskiego systemu prawnego i zapobieżenie dalszej dezintegracji tego systemu. Szczególnym polem problemowym jest praktyczne zagadnienie bezpośredniego stosowania unijnego prawa ochrony środowiska w warunkach braku implementacji lub niewłaściwej jego implementacji zarówno przez sądy, jak i organy administracji publicznej oraz skutki prawne rozstrzygnięć wydanych na podstawie wadliwie implementowanych dyrektyw.

 

 

Szczegółowa tematyka konferencji


Obrady podzielone zostaną na sesje tematyczne obejmujące następujące pola  problemowe:

  • rozwiązania horyzontalne w prawie ochrony środowiska (partycypacja społeczna  i oceny oddziaływania na środowisko);
  • nowe instrumenty administracyjnoprawne w ochronie środowiska (gospodarce wodnej, gospodarce odpadami, ochronie powietrza itp.);
  • odpowiedzialność prawna w ochronie środowiska;
  • ocena skutków nienależytej implementacji w praktyce stosowania prawa przez organy administracji.

 

Adresaci konferencji


Konferencja adresowana jest do teoretyków i praktyków prawa ochrony środowiska, a także innych osób, które zawodowo są powiązane z tworzeniem i stosowaniem prawa ochrony środowiska, w tym zwłaszcza pracowników Ministerstwa Środowiska raz urzędów publicznych.

Jednocześnie informujemy, że obrady konferencji połączone zostaną ze zjazdem katedr i zakładów prawa ochrony środowiska, którego celem jest integracja środowiska naukowego oraz przedyskutowanie nowych problemów badawczych i wyzwań stojących przed teoretykami i praktykami prawa ochrony środowiska. 

 

 

Autor: Piotr Pokorny
Ostatnia aktualizacja: 23.03.2011, godz. 12:09 - Piotr Pokorny