Ur. 5 V 1922 r. w Warszawie, zm. 13 IX 2005 r. w Warszawie. Zatrudniony na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim od 1971 r., początkowo na zajęciach zleconych (1971-1974), a później (dekada lat 80.) na pełnym etacie. Współtwórca (wraz z prof. dr. hab. Jackiem Woźniakowskim) Katedry Historii Sztuki Nowoczesnej (w 1971 r.), jej pierwszy kurator w latach 1971-1974, a w latach 1981-1989 kierownik. W latach 1981-1982 pełnił również funkcję kierownika ówczesnej Sekcji Historii Sztuki. Ceniony jako dydaktyk (wypromował 116 magistrów i 10 doktorów), wychowawca kilku pokoleń polskich historyków sztuki, niezwykle skromny, wrażliwy na piękno i ludzką krzywdę, człowiek wielkiego serca. Wybitny badacz i znawca malarstwa polskiego, ale także dziejów kolekcjonerstwa, francusko-polskich związków artystycznych oraz kultury artystycznej XVIII-XIX wieku. Związany pracą zawodową przede wszystkim z Instytutem Sztuki PAN w Warszawie (od 1950 do 1991 r.), był jego wieloletnim wicedyrektorem, a w latach 1974-1978 dyrektorem. To z jego inicjatywy doszło do publikacji (od 1971 r.) Słownika artystów polskich i obcych w Polsce działających, (od 1975) Polskiej bibliografii sztuki 1801-1944 oraz niezwykle wartościowej serii wydawniczej Źródła do dziejów sztuki polskiej, której był również redaktorem naczelnym (t. I-XVII, Wrocław 1951-1979).

Na imponujący dorobek naukowy Profesora składa się ponad czterysta publikacji (nie licząc kilkuset biogramów artystów zamieszczonych na łamach Polskiego słownika biograficznego, jak i najważniejszych wydawnictw zagranicznych o charakterze leksykograficznym), w tym kilkanaście książek: Jan Feliks Piwarski (Warszawa 1950); Materiały dotyczące życia i twórczości Wojciecha Gersona (Wrocław 1951, wspólnie z A. Vetulanim); Henryk Rodakowski i jego otoczenie. Korespondencja artysty (Wrocław 1953); Początki handlu obrazami w środowisku warszawskim (Warszawa 1953); Henryk Rodakowski 1823-1894 (Warszawa 1954 i wyd. następne: 1955, 1962, 1972); Warszawska cyganeria malarska. Grupa Marcina Olszyńskiego (Wrocław 1955, wspólnie z S. Kozakiewiczem); Henryk Rodakowski. Rysunki (Warszawa 1958); Exlibris polski (Warszawa 1959); Polski portret zbiorowy (Wrocław 1961); Francusko-polskie związki artystyczne. W kręgu J. L. Davida (Warszawa 1967); Zbieracze i obrazy (Warszawa 1972, wyd. 2: Kolekcjonerzy i zbieracze, Warszawa 1981); Polonica na zamku w Montresor (Poznań 1975), a zwłaszcza bardzo ważna dla badaczy sztuki polskiej XIX w. ostatnia książka Profesora: Malarstwo polskie. Romantyzm. Historyzm. Realizm (Warszawa 1989).

W 1987 r. przyjaciele, współpracownicy i uczniowie Profesora wydali księgę pamiątkową z okazji 65. rocznicy urodzin pt.: Entre cour et jardin czyli pomiędzy mecenasem i artystą („Roczniki Humanistyczne" 35(1987), z. 4).

 

L.L.

(„Roczniki Humanistyczne" 58(2010), z. 4)

 

Ryszkiewicz_-_21052013_008.jpg

 


Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 10.12.2014, godz. 09:30 - Ireneusz Marciszuk