Wolicka.jpg

 

 Ur. w 1937 r. w Warszawie, wieloletni Kierownik Katedry Teorii Sztuki i Historii Doktryn Artystycznych w Instytucie Historii Sztuki KUL. Początkowo rozwijała swoje zainteresowania artystyczne (w roku 1960 ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Plastyczną w Gdańsku), przygotowując dyplom pod kierunkiem prof. Krystyny Łady-Studnickiej. Potem zwróciła się w stronę zagadnień filozoficznych. W roku 1968 uzyskała tytuł magistra filozofii na KUL i zaczęła prowadzić zajęcia zlecone, a w roku akademickim 1969/1970 otrzymała etat na Wydziale Filozofii KUL. Od 1 XII 1977 r. pracowała jako adiunkt w Katedrze Metafizyki (dysertacja doktorska Byt i znak. Filozoficzne podstawy semiotyki u Jana od św. Tomasza, opublikowana w 1981 r.). W roku 1981 przeszła z Wydziału Filozofii na Wydział Nauk Humanistycznych, gdzie podjęła pracę w Katedrze Doktryn Artystycznych KUL; przez wiele lat (do 2004 r.) pełniła funkcję kierownika tej Katedry, obejmując ją po prof. Jacku Woźniakowskim.
Elżbieta Wolicka-Wolszleger należy do grona wybitnych historyków filozofii i dziejów teorii sztuki oraz estetyki. Pracę magisterską poświęciła teorii twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza. Potem zajmowała się problematyką klasycznej metafizyki, semiotyki scholastycznej, teorią obrazu w pismach św. Tomasza i św. Bonawentury. W roku 1994 wydała doniosłą rozprawę Mimetyka i mit. U początków hermeneutyki filozoficznej', dotyczącą kwestii mitu, symbolu oraz języka w pismach Platona. Ostatnio zajmowała się problemami filozofii nowożytnej (książka o zagadnieniach teorii kultury Immanuela Kanta) oraz nowoczesnej (rozprawa o hermeneutyce i rozumieniu narracji u Paula Ricoeura, w druku). Jest autorką licznych, istotnych, wysoko cenionych w środowisku historyków oraz teoretyków sztuki rozpraw, w których podejmuje różnorodne zagadnienia z zakresu dziejów teorii sztuki, estetyki, metodologii historii sztuki (teoria interpretacji historycznej, teoria wartości, wykładnie symbolu), a także antropologii filozoficznej (w kontekście filozofii religii). W pracach tych ukazała rzadką umiejętność pogłębionej syntezy wątków filozofii klasycznej z problemami współczesnej humanistyki i teorii sztuki. Elżbieta Wolicka-Wolszleger dała się poznać także jako doskonały tłumacz (tłumaczyła m.in.: Paul Evdokimov, Kobieta i zbawienie świata, Poznań 1991; Elisabeth Ettinger, Hannah Arendt, Martin Heidegger, Kraków 1998; Gustave Thibon, Płodne złudzenie, Poznań 1998, oraz liczne mniejsze teksty takich autorów, jak Francis Haskell, Erwin Panofsky, Edgar Wind, John Hick, Abraham Heschel). Przez wiele lat ściśle współpracowała z miesięcznikiem „ZNAK", jako członek redakcji współtworząc profil intelektualny tego ważnego czasopisma. Szczególnie związana była ze środowiskiem krakowskim „ZNAK-u", „Tygodnika Powszechnego", liczne i żywe kontakty wiążą ją z historykami sztuki Warszawy, Poznania, Wrocławia. Podejmowała i wspierała wiele ważnych przedsięwzięć o charakterze naukowym i kulturalnym w Lublinie (Teatr NN, pismo studentów historii sztuki KUL „Zwrot", projekt oraz współorganizacja - z Małgorzatą Kitowską-Łysiak, Piotrem Kosiewskim, Ryszardem Kasperowiczem - długoletniego cyklu seminariów metodologicznych w Kazimierzu Dolnym). W latach 1980-1981 i w okresie późniejszym była bardzo aktywnie zaangażowana w różne przejawy działalności ruchu „Solidarność". Obecnie mieszka w Gdańsku, gdzie jako emerytowany profesor KUL prowadzi zajęcia zlecone dla studentów filozofii oraz filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim. Dzięki jej oryginalnej, bogatej twórczości naukowej oraz niestrudzonej działalności dydaktycznej i organizacyjnej Instytut Historii Sztuki KUL zajął trwałe, dobrze oceniane miejsce na mapie intelektualnej historii sztuki w Polsce.

 

R.K.

 

(„Roczniki Humanistyczne" 58 (2010), z. 4)

 

Wolicka_-_21052013_004.jpg

 


 

 

Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 21.10.2013, godz. 08:41 - Ireneusz Marciszuk