Morelowski_-_21052013_012.jpg

 

Ur. 2 III 1884 r. w Wadowicach, zm. 24 VII 1963 r. we Wrocławiu. Studia z historii sztuki i filologii romańskiej rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim, a kontynuował na uniwersytecie w Wiedniu (m.in. u Maxa Dvofaka), na paryskiej Sorbonie oraz w College de France. W 1913 r. uzyskał, na uniwersytecie w Wiedniu, doktorat na podstawie niepublikowanej rozprawy pt.: Die Naturschilderung in den Werken Bernardins de Saint-Pierre. Habilitację uzyskał w 1931 r., na podstawie rozprawy: Korona i hełm znalezione w Sandomierzu a sprawa korony Witolda i grobów dynastycznych w Wilnie, opublikowanej w „Ateneum Wileńskim" (1930, t. VII). Podczas I wojny światowej przebywał w Rosji, gdzie prowadził badania nad sztuką polską w Rosji (ich owocem była m.in. publikacja: Głowy wawelskie w Rumiancewskim Muzeum w Moskwie, Kijów 1918), wspólnie ze Stanisławem Noakowskim założył Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Polskimi w Rosji. Po wojnie pracował jako ekspert polskiej komisji rewindykującej zabytki kultury z Rosji Sowieckiej po traktacie ryskim (czego owocem była m.in. rewindykacja wawelskich arrasów). W latach 1926-1929 był kustoszem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Od 1930 r. wykładał historię sztuki na Uniwersytecie Wileńskim, w czasie II wojny światowej prowadził na tej uczelni tajne wykłady z historii sztuki. Wynikiem badań nad sztuką Wilna były prace: Zarysy syntetyczne sztuki wileńskiej od gotyku do neoklasycyzmu (Wilno 1939) oraz Znaczenie baroku wileńskiego XVIII w. (Wilno 1940). W 1945 r., w związku z powstaniem Katedry Historii Sztuki, został powołany na stanowisko kierownika tejże katedry jako profesor nadzwyczajny KUL (w 1946 r. został profesorem zwyczajnym); na KUL-u pracował do 1949 r. W tym czasie opublikował książkę: Abstrakcja i naturalizm w sztuce (Lublin 1947), a także prace związane z tematyką lubelską: Twórczość malarska i architektoniczna Bohdana Kelles-Krauzego (Lublin 1948); Przemiany formy lubelskiego ratusza w świetle ineditów architektonicznych Dominika Merlini z r. 1781 („Roczniki Humanistyczne" 1(1949), s. 247-269). Na KUL-u wypromował dziewięć prac magisterskich. Od 1947 r. dojeżdżał, jako wykładowca na uniwersytet do Wrocławia, gdzie przeniósł się ostatecz¬nie w 1949 r. Z tą uczelnią związał resztę życia zawodowego (do emerytury w 1960 r.), zajmując się sztuką Śląska oraz kontynuując rozpoczęte jeszcze przed wojną badania związków sztuki polskiej ze sztuką nadmozańską. Po II wojnie światowej przyczynił się także do rewindykacji polskich dóbr kultury z Kanady. Był członkiem licznych towarzystw naukowych, polskich i zagranicznych.

 

 

(„Roczniki Humanistyczne" 58 (2010), z. 4)


Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 13.09.2013, godz. 11:41 - Ireneusz Marciszuk