Wybitny w skali europejskiej znawca historii architektury i urbanistyki, architekt, konserwator, badacz i wykładowca akademicki. W 1971 r. założył Katedrę Historii Sztuki Średniowiecznej Powszechnej KUL, którą później kierował. W latach 1971-1986 tworzył program badawczy i dydaktyczny katedry. Z inicjatywy ówczesnego rektora KUL o. prof. Mieczysława Krąpca założył katedrę Historii Architektury i Urbanistyki w Sekcji Historii Sztuki. Była to wtedy jedyna tego rodzaju placówka naukowa w polskiej historii sztuki.

Był profesorem Politechniki Warszawskiej. Pracował w Zakładzie Architektury Polskiej PW (1948-1952) oraz Katedry Historii Architektury i Sztuki PW. Był pracownikiem Wydziału Architektury Zabytkowej w Biurze Odbudowy Stolicy. Współpracował przy odbudowie Warszawy po zniszczeniach II Wojny Światowej. Opracował między innymi plan rekonstrukcji sklepień gotyckich katedry św. Jana w Warszawie czyniąc ten obiekt jednym z najświetniejszych zabytków gotyku mazowieckiego.

Profesor Zagrodzki był światowej klasy badaczem wymienianym w literaturze jako znawca limes i miast limitowanych stanowiących podstawę dla antycznych założeń miejskich wzorowanych na obozach rzymskich. Jako dydaktyk charakteryzował się ścisłością i klarownością wykładu. Łączył precyzję posługiwania się terminami fachowymi z piękną polszczyzną. Prezentowane zagadnienia ilustrował licznymi rysunkami będącymi wyrazem jego kunsztu architektonicznego. Uczniowie i współpracownicy profesora wspominają Go jako cierpliwego i mądrego pedagoga i uczonego.

 


Autor: Ireneusz Marciszuk
Ostatnia aktualizacja: 26.09.2013, godz. 09:32 - Ireneusz Marciszuk