Prof. zw. dr hab. Jacek Dąbała


Fot. P. Gołkiewicz

 

Kontakt:

e-mail:dabalaj@o2.



Jacek Dąbała (ur. w Warszawie) - polski specjalista w zakresie mediów, komunikowania i literatury; profesor zwyczajny na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, kierownik Katedry Warsztatu Medialnego i Aksjologii w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Wydziale Nauk Społecznych KUL.



Ukończył filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (1983) i scenariopisarstwo w PWSFTViT w Łodzi (1989). Rozprawę doktorską obronił na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie (1993); habilitacja w 2005 roku (UMCS). Tytuł profesora w 2012 r. (KUL).

Pracę w mediach rozpoczął po wygraniu konkursu na prezentera radiowo-telewizyjnego w 1987 roku. W latach 1987-1988 współpracował jako dziennikarz z różnymi redakcjami Radia Lublin. W latach 1989-2002 pracował jako redaktor w TVP S.A., w Oddziale w Lublinie. Prowadził "na żywo" setki programów, poczynając od rozrywkowych i kulturalnych, a kończąc na studiach wyborczych. Był wydawcą i prezenterem programów informacyjnych i
całodziennych. Realizował także reportaże, filmy dokumentalne, informacje do serwisów informacyjnych (newsy) i teledyski. Jest posiadaczem bezterminowej prezenterskiej karty ekranowej. Pracował także jako lektor przy rożnych produkcjach telewizyjnych. W latach 2002-2007 r. adiunkt w Zakładzie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UMCS. Od 2007 r. profesor KUL; od 2013 r. profesor także na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. W latach 2013-2015 kierował Samodzielną Pracownią Komunikowania w Medycynie na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. 

Jako dyplomowany (na poziomie habilitacji) specjalista w zakresie komunikacji medialnej, praktyk i teoretyk, badacz i wykładowca, analityk i komentator, interesuje się problematyką skutecznego i efektywnego komunikowania, optymalizowaniem zdolności i możliwości ludzi w zakresie autoprezentacji, występów publicznych, relacji zawodowych, poziomu wykonywanej pracy, związkami komunikowania z polepszaniem wyników finansowych i wizerunkowych w działaniach przede wszystkim medialnych, biznesowych i politycznych (problem komunikowania w zarządzaniu i wykonawstwie, relacji komunikowania z wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami), ale także w medycynie oraz w różnego typu przedsięwzięciach, np. kampanijnych, reorganizacyjnych, koncepcyjnych, planujących w instytucjach prywatnych i państwowych.

Jako dydaktyk i naukowiec prowadzi zajęcia i badania nad komunikacją medialną, interesując się głównie aksjologią mass mediów, warsztatem dziennikarskim i gatunkami dziennikarskimi, public relations, teorią i praktyką creative writing, analizą dzieła medialnego, analizą dyskursu medialnego, współczesną literaturą światową i polską, dramaturgią w komunikacji medialnej, teorią literatury, retoryką dziennikarską, sztuką autoprezentacji w telewizji oraz komunikowaniem w medycynie. Wykładał m.in. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (m.in. Studium Literacko-Artystyczne),  w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza w Warszawie i Społecznej Akademii Nauk w Warszawie.



Twórczość i publikacje naukowe

Jest współautorem scenariusza do jednego z najgłośniejszych polskich filmów, pt. "Młode wilki" (1995). Opublikował dziesięć powieści w różnych konwencjach gatunkowych (m.in. "Telemaniak", "Prawo śmierci", "Pieszczochy losu" i "Diabelska przypadłość", "Złodziej twarzy" i "Ryzykowny pomysł", "Największa przyjemność świata") oraz tragifarsę polityczną "Mechanizm". Za powieść "Pieszczochy losu" otrzymał w 1997 r. Nagrodę Literacką im. B. Prusa. Uzasadnienie jury brzmiało: "za odwagę w podejmowaniu skomplikowanych problemów współczesności w konwencji ironiczno-groteskowej i znakomite opanowanie warsztatu pisarskiego". Napisał monografię wybitnego polskiego conradysty emigracyjnego, pt. "Wit Tarnawski jako krytyk literacki" (1995) oraz opracował pierwszy w Polsce wybór tekstów krytycznych Tarnawskiego - "Uchwycić cel" (1993). Przygotował także "Antologię polskiej krytyki literackiej na emigracji 1945-1985" (1992).

Z zakresu mediów, dziennikarstwa i komunikowania opublikował m.in.:

"Tajemnica i suspens. Wokół głównych problemów creative writing" (2004). Drugie wydanie tej książki, zmienione i uzupełnione: "Tajemnica i suspens w sztuce pisania. W kręgu retoryki dziennikarskiej i dramaturgii medialnej" (2010).
"Warsztatowo-aksjologiczne mechanizmy tworzenia telewizji" (2011)
"Horyzonty komunikacji medialnej" (2006).
W międzynarodowym wydawnictwie naukowym LIT Verlag opublikował książkę w
języku angielskim "Mystery and Suspense in Creative Writing" (2012).
"Media i dziennikarstwo. Aksjologia - warsztat - tożsamość" (2014).

W międzynarodowym wydawnictwie naukowym Peter Lang opublikował książkę w
języku angielskim "Creative Paths to Television Journalism" (2015).

Artykuły i recenzje drukował m.in. w "Zeszytach Prasoznawczych", "Studiach Medioznawczych", "Tekstach Drugich", "Pamiętniku Literackim", "Ruchu Literackim", "Więzi", "Odrze", "Kresach", "Tygodniku Powszechnym", "Twórczości", "Rzeczpospolitej", "Akcencie", "Przeglądzie Powszechnym", "Ethosie", "Annales UMCS", "W drodze" i „Zeszytach Naukowych KUL”.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz członkiem Polskiej Akademii Filmowej.

Wydawnictwo storybox.pl wydało w formie audiobooków kilka jego powieści m.in. "Złodziej twarzy" (czyta: Włodzimierz Press) i "Ryzykowny pomysł" (czyta: Adam Ferency).

Stale komentuje problemy związane z mediami i komunikowaniem w prasie, radiu i telewizji, m.in. w TVP i Polsacie.
W 2012 r. uhonorowany Orderem Świętego Stanisława.

 

Autor: Alena Vilcheuskaya
Ostatnia aktualizacja: 30.05.2015, godz. 08:19 - Joanna Szegda