Granice wiarygodności rekonstrukcji- malowidła Polignota z Tazos

 

streszczenie

 

A. Kubicka

 

     Ruiny Lesche Knidyjczyków w Delfach odkopane zostały w 1895 roku przez badaczy francuskich. Było to miejsce spotkań pielgrzymów przybywających z małoazjatyckiego Knidos. Kiedy Pauzaniasz oglądał i opisywał w Periegezie malowidła Polignota, liczyły one sobie już ponad 550 lat. W chwili obecnej po budowli pozostały jedynie fundamenty, a opis Pauzaniasza jest jedynym źródłem relacjonującym malowidła z taką dokładnością.  Rekonstrukcja Carla Roberta została uznana za bardzo wierną i była wielokrotnie reprodukowana. Jednakże Mark D. Stansbury-O’Donnell podkreśla, iż wielu badaczy zajmujących się malowidłami Polignota pod koniec XIX i na początku XX w. starało się zdyskredytować wiarygodność przekazu Pauzaniasza i dowolnie dostosowywało jego opisy do własnych wizji. Obecnie na podstawie badań archeologicznych dowiedziono, iż przekaz Periegety był bardzo dokładny, powraca się więc do bardziej dosłownej interpretacji. Stansbury-O’Donnell twierdzi, iż jego rekonstrukcja jest na tyle wierna, na ile jest to możliwe i oddaje wyraźniej relacje zachodzące między bohaterami przedstawienia, które w propozycji Roberta zostały, jego zdaniem, potraktowane ze zbyt małą uwagą. Jednakże analizując tekst i porównując go z tymi rekonstrukcjami doszłam do nieco innych wniosków, dlatego też postaram się pokrótce przedstawić w referacie w jaki sposób Pauzaniasz opisywał te malowidła, jak potraktowali je wyżej wymienieni badacze oraz jakie popełnili błędy.

Autor: Aleksandra Krauze
Ostatnia aktualizacja: 08.03.2010, godz. 07:11 - Aleksandra Krauze-Kołodziej