Forma spektakli jest dopasowana zawsze do konwencji danego przedstawienia. Każdy spektakl poprzedzony jest żmudnym, wręcz laboratoryjnym ciągiem przygotowań pod względem ruchu i słowa. Wszystko w celu uzyskania jak największej precyzji i doskonałości formalnej wystawianych sztuk. Widz musi mieć wrażenie, że obcuje z artystycznym dziełem zamkniętym w pewną całość.

 

Walka o treść  tak mogłoby brzmieć naczelne hasło naszej teatralnej filozofii. Przy doborze repertuaru kierujemy się wartością artystyczną i poznawczą sztuk planowanych do wystawienia. Interesują nas dramaty, które wyświetlają prawdę o nas samych i o tym, co nas otacza. Nierzadko prawdy te mają charakter bardzo głęboki, egzystencjalny, definiują samą istotę człowieka i rzeczywistości.

 

Wachlarz gatunkowy wystawianych dramatów jest bardzo szeroki. Od sztuk obyczajowych, poprzez poetyckie, operujące określoną symboliką, aż do teatru absurdu, którego najjaśniejszą gwiazdą jest Witkacy. Taka wszechstronność jest unikatowa w kontekście działalności teatrów studenckich, ale zapewnia ona maksymalne wykorzystanie potencjału, tkwiącego w zróżnicowanych preferencjach estetycznych zespołu teatralnego.

Autor: Jolanta Prochowicz
Ostatnia aktualizacja: 14.04.2011, godz. 12:04 - Ewa Lewandowska