ŚLEPOWRON Nycticorax nycticorax (Linnaeus, 1758)
SYSTEMATYKA: Rząd – pełnopłetwe Pelecaniformes, rodzina – czaplowate Ardeidae.
WYGLĄD: Wymiary: długość ciała 58–65 cm, rozpiętość skrzydeł 105–112 cm, masa ciała 500–800 g. Obie płcie są podobne. Ptaki dorosłe mają czarną głowę ozdobioną 2 lub 3 białymi długimi piórami (sięgającymi do połowy pleców). Wierzch ciała czarny z zielonym połyskiem. Skrzydła i ogon są koloru niebieskoszarego, spód ciała jaśniejszy od nich, czoło, policzki i kuper są białe. Czarna maska obejmuje czerwone oko, łacząc je z czarnym dziobem. Nogi na początku okresu lęgowego są malinowoczerwone, przez resztę roku mają kolor żołtawy. Młode: ciemnobrązowe z białym nakrapianiem na wierzchu ciała i zielnokawe z ciemnobrązowym nakrapianiem na spodzie. Oczy mają pomarańczowobrązowe, nogi żółtozielone.
DYMORFIZM:
ŚRODOWISKO: Niewielkie słodkowodne zbiorniki, zarówno stojące, jak i wolno płynące.
DIETA: Płazy, ryby i owady. Zjada także skorupiaki, jaszczurki, małe ssaki, zaskrońce, ślimaki, pająki, pijawki i młode ptaki.
ROZRÓD: Gniazda zakłada na drzewach i krzewach, najczęściej do wysokości 5 m nad ziemią. Samica składa 3–6 jaj, okres wysiadywania trwa 21–22 dni, zdolność do lotu młode ptaki uzyskują po 40–50 dniach. Zwykle ślepowrony odbywają 1 lęg w roku, wyjątkowo zdarzają się 2 lęgi. Jaja wysiadują oboje rodzice, z większym udziałem samicy. Młodymi opiekują się oboje rodzice.
AKTYWNOŚĆ: Prowadzi nocny tryb życia. W ciągu dnia odpoczywa w ukryciu na drzewach i krzewach, ożywia się o zmierzchu, kiedy wylatuje na żer.
ROZMIESZCZENIE: Występuje na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Antarktydy i Australii, głównie w strefie zwrotnikowej.
LICZEBNOŚĆ: Wielkość europejskiej populacji lęgowej wynosi 42 000–59 000 p. Gatunek ten najliczniej gniazduje we Włoszech (12 000 p.), w Rosji (9000–11 000 p.), w Rumunii (3000–7000 p.), Mołdawii (3500–5000 p.), na Ukrainie (3645–5000 p.) i w Bułgarii (do 5000 p.).
OCHRONA: W Polsce gatunek jest objęty ochroną ścisłą, wymagający ochrony czynnej, którego nie dotyczą zwolnienia od zakazów wynikające z wykonywania czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, wymagający ustalenia stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego przebywaniaj. Polska czerwona księga zwierząt (2001): LC gatunek mniejszego ryzyka, ale wymagający szczególnej uwagi; Status zagrożenia w Europie: D gatunek zagrozny z racji zmniejszania się liczebności populacji; BirdLife International: SPEC 3; Dyrektywa Ptasia: Art. 4.1, załącznik I; Konwencja Berneńska: załącznik II.
UWAGI:
GALERIA