SZPAK Sturnus vulgaris, (Linnaeus, 1758)
SYSTEMATYKA: Rząd-wróblowe Passeriformes, rodzina-szpakowate Sturnidae
WYGLĄD: Długość ciała ok. 21 cm, rozpiętość skrzydeł 38 cm, masa ciała ok. 80 g. Upierzenie czarne z fioletowo-zielonym, metalicznym połyskiem, jasne cętkowanie. Dziób żółty, skrzydła ostro zakończone, ogon krótki.
DYMORFIZM:
ŚRODOWISKO: Pierwotnie ptak typowo leśny. Ptak synantropijny. Obecnie zamieszkuje osiedla ludzkie, sady, ogrody, parki, zadrzewienia śródpolne, obrzeża drzewostanów.
DIETA: Owady i ich larwy, dżdżownice, ślimaki, jagody, nasiona, a także włochate gąsienice omijane przez inne ptaki.
ROZRÓD: Gniazda umieszczane są w dziupli, skrzynce lęgowej, pod dachówkami domostw. Pary przystepują do legów od kwietnia do maja, samica składa od 4 do 6 jaj i wysiaduje je, od złożenia ostatniego jaja, przez ok. dwa tygodnie.
AKTYWNOŚĆ: Szpaki tworzą stada, których liczebność dochodzi do 500 tys. sztuk. Zimują w południowej Europie, Afryce i południowej Azji.
ROZMIESZCZENIE: Sturnus vulgaris vulgaris – podgatunek nominatywny; zamieszkuje Europę od Islandii, przez Wyspy Brytyjskie i Europę kontynentalną po Wołgograd na wschodzie, Pireneje i północno-zachodnią Hiszpanię na południowym zachodzie, Półwysep Apeniński, zachodnią Grecję, zachodnią Bułgarię, środkową Rumunię oraz Ukrainę i południowo-zachodnią Rosję.
LICZEBNOŚĆ: W Polsce jest bardzo liczny w całym kraju.
OCHRONA: Tak.
UWAGI: ! Charakterystyczną cechą szpaków są wybitne zdolności naśladowania różnych odgłosów (ptaki mimetyczne), w tym ludzkiej mowy i dźwięków wydawanych przez maszyny, np. dźwięk alarmu samochodowego.
! Szpaki często można spotkać w ogrodach i sadach, gdyż ich pożywienie stanowią również owoce takie jak np. czereśnie, śliwki itp. Wiele ptaków po zjedzeniu sfermentowanych owoców ma objawy podobne jak po nadużyciu alkoholu. Zjawisko to jednak szpaków nie dotyczy. Zagadkę tę wyjaśnili naukowcy z uniwersytetu we Frankfurcie: Ghassem Hakimi i Roland Prinziger. Wykazali oni, że szpaki metabolizują alkohol z niezwykłą prędkością. Powodem tego jest bardzo wysoki poziom dehydrogenazy alkoholowej – enzymu rozkładającego alkohol. Jest on 14 razy wyższy u szpaków niż u ludzi
GALERIA
