Włókna - 2 V 1973

wlokna1
 
Sztuka jest wewnętrznym dialogiem o jedności i wielości, wydaje się być niezwykle czytelną apoteozą pokoju i miłości. Jest to już czwarta sztuka Leszka Mądzika - po "Ecce Homo", "Narodzeniach" i "Wieczerzy" - będąca kontynuacją głębokich filozoficznych przemyśleń nad tragedią osaczonego w samym sobie człowieka. Optymizm płynący ze sztuk Mądzika jest optymizmem trudnym , mało efektownym; rodem z filozofów skandynawskiej szkoły tragizmu egzystencjalnego.

(wit)
- Za i przeciw, nr 25 1973 r.