Św. Urszula

 

Julia Ledóchowska przychodzi na świat 17 kwietnia 1865 roku w Loosdorf (Austria) jako drugie z siedmiorga dzieci Antoniego Ledóchowskiego (1823-1885) i Józefiny Salis-Zizers (1831-1909). W 1874 roku rodzina przenosi się do Sankt Pölten, większego miasteczka niedaleka Loosdorf. Tam Julia razem ze swoimi siostrami uczęszcza do Szkoły Pań Angielskich, gdzie otrzymuje wykształcenie o profilu humanistycznym. W 1883 roku urzeczywistaniają się plany Antoniego, by wrócić z rodziną na ziemie polskie.  Ledóchowscy nabywają dworek w Lipnicy Murowanej (k. Krakowa) i przenoszą się z Dolnej Austrii do Galicji. Julia zajmuje się administracją domu i gospodarstwa. W wolnym czasie uczy się języków obcych, dużo czyta, maluje.

 

Św. Urszula

 

W 1886 Julia wstępuje do klasztoru urszulanek w Krakowie. Po nowicjacie Julia składa śluby zakonne i otrzymuje imię: s. Maria Urszula od Jezusa. Pracuje jako nauczycielka i wychowawczyni w szkole prowadzonej przez siostry urszulanki. Jest ceniona i kochana przez młodzież. Uzupełnia swe przygotowanie pedagogiczne. Bierze lekcje malarstwa i ozdabia klasztor malowidłami ściennymi i obrazami. W 1904 roku zostaje wybrana przełożoną klasztoru krakowskiego.

 

W tym okresie, dzięki jej staraniom, powstał przy klasztorze pierwszy internat dla studentek uczelni krakowskich (czytaj więcej).

 

Odbywa podróż do Rzymu w sprawie zmian w Konstytucjach klasztoru i zostaje przyjęta na audiencji przez papieża Piusa X. W rozmowie z papieżem wyraża swoje pragnienie podjęcia pracy apostolskiej w Rosji. Po powrocie do Krakowa okazuje się, że to pragnienie m. Urszuli było opatrznościowe. Urszulanki otrzymują z Petersburga zaproszenie ks. Konstantego Budkiewicza, proboszcza parafii św. Katarzyny, do pracy wychowczej w polskim gimnazjum prowadzonym przy parafii.

W 1907 z błogosławieństwem papieża Piusa X wraz z dwiema siostrami wyjeżdża do Petersburga, aby objąć kierownictwo internatu dla uczennic gimnazjum. Rozpoczyna swoją drogę w nieznane...

 

Siostry noszą strój świecki, ponieważ w imperium rosyjskim życie zakonne jest zakazane.Prowadzą internat. M. Urszula szybko znajduje drogę do serc i umysłów dziewcząt. Uczy się języka rosyjskiego i zdaje egzamin państwowy, aby móc prowadzić lekcje języka francuskiego. Jednocześnie stara się o nawiązanie głębszych kontaktów z miejscowym środowiskiem katolickim. Myśli też o formach pracy apostolskiej z Rosjanami. Stara się na przykład o to, aby Rosjanie katolicy mogli słuchać kazań także w swoim języku ojczystym, co dotąd nie było możliwe.

Wspólnota sióstr powiększa się. W 1908 roku mała filia klasztoru krakowskiego staje się autonomicznym domem urszulanek z własnym nowicjatem, a m. Urszulą jego przełożoną.

 

Św. Urszula

 

W 1910 roku nad Zatoką Fińską powstaje dom dla wspólnoty oraz – realizujące idee pedagogiczne m. Urszuli – gimnazjum z internatem dla dziewcząt.

Dom, nazwany Merentähti (po fińsku: Gwiazda Morza), położony niedaleko brzegu morza, w pięknym lesie, daje możliwość spokojnej nauki i wypoczynku, także od niezdrowego klimatu, panującego w Petersburgu.

W Merentähti, przynaglona miłością Chrystusa, m. Urszula nawiązuje szybko kontakty z miejscową ludnością protestancką, a katolicka kaplica domu staje się miejscem modlitwy również dla Finów - w ich własnym języku.

 

Wybuch I wojny światowej w 1914 roku powoduje wydalenie m. Urszuli, jako obywatelki austriackiej, z Rosji. Wyjeżdża do Szwecji, do Sztokholmu, a następnie udaje się do Danii. Wspólnie z wyjeżdżającymi kolejno z Petersburga siostrami organizuje szkołę języków dla skandynawskich dziewcząt (w Djursholmie pod Sztokholmem), potem m.in. ochronkę dla sierot po polskich emigrantach (w Aalborgu/ Dania). Jednocześnie uczestniczy aktywnie w życiu katolickiej diaspory w Skandynawii. Powołuje do życia i redaguje pierwszy katolicki miesięcznik pt. Solglimtar i zakłada Sodalicję Mariańską.

 

Św. Urszula 

 

Dom sióstr staje się miejscem spotkań emigrantów, polskich polityków i mężów stanu o różnych orientacjach. Podejmuje współpracę z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny, założonym w Szwajcarii przez Henryka Sienkiewicza. Poprzez akcję odczytową kształtuje wrażliwość społeczeństw skandynawskich na sprawę niepodległości Polski. Uczy się języków skandynawskich, aby lepiej dotrzeć do słuchaczy.

 

Powołaniem kobiety jest spieszyć tam, gdzie płyną łzy, gdzie serca pękają ze smutku i boleści, gdzie panuje głód i nędza, aby cierpieć z tymi, co cierpią, aby płakać z tymi, co płaczą. Jest to szczególnym powołaniem kobiety polskiej... i dlatego szczególnie gorzko cierpi ta polska kobieta, którą żelazna ręka wygnania przykuwa do obcej ziemi, bo nie może cierpieć, nie może głodować, nie może umieraż ze swymi cierpiącymi (...) rodakami... Ale na nic się zda tęsknota - tu trzeba czynów, i dlatego próbuję z dala od świętej polskiej ziemi pomóc w miarę możności memu krajowi.

m. Urszula, odczyt w Danii, 1915

 

W 1918 roku Polska odzyskuje niepodległość. Matka myśli o powrocie ze swoją wspólnotą do kraju. W 1920 roku, dzięki ofiarności norweskiego konsula Stolt-Nielsena, zostaje kupiony majątek w Pniewach niedaleka Poznania. Tutaj powstaje pierwszy dom szarych urszulanek w Polsce.W sierpniu 1920 roku m. Urszula, licząca około 40 osób wspólnota sióstr i grupa dzieci z Aalborga wracają do Polski.

Wkrótce potem Stolica Apostolska daje  pozwolenie na przekształcenie wspólnoty klasztoru petersburskiego w apostolskie Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego – żyjące duchowością urszulańską oraz tradycją pracy wychowawczej jako uprzywilejowanego narzędzia ewangelizacji. (o urszulankach czytaj więcej tu)

 

M. Urszula formuje siostry do umiłowania Boga ponad wszystko, pragnąc, aby żyły w prostocie, były pokorne, a równocześnie pełne poświęcenia i twórcze w służbie innym, zwłaszcza dzieciom i młodzieży. Uśmiech, pogodę ducha i dobroć uważa za szczególnie wiarygodne świadectwo więzi z  Chrystusem. Spala się miłością do Jezusa Chrystusa i ta miłość pozwala jej kochać każdego c złowieka, bez względu na wyznanie, przekonania, pozycję. Gdy umiera w Rzymie, 29 V 1939, ludzie mówili, że zmarła święta...

 

Św. Urszula

 

20 VI 1983 w Poznaniu Jan Paweł II beatyfikował m. Urszulę. W 1989 zachowane od zniszczenia ciało bł. Urszuli zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego.

18 V 2003 w Rzymie Ojciec św. Jan Paweł II kanonizował m. Urszulę Ledóchowską.

 

W dniu 5 marca 2009 roku Senat RP podjął uchwałę „w sprawie uczczenia 70. rocznicy śmierci świętej Urszuli Ledóchowskiej i uznania jej za wzór patriotki”. (czytaj więcej)

 

Wspomnienie liturgiczne przypada na 29 maja.


Św. Urszula   

 

Tu można obejrzeć prezentację o św. Urszuli w formacie pdf

 

Tu można obejrzeć filmik o św. Urszuli w formacie wmv

 

 

Autor: Sybille Schmidt
Ostatnia aktualizacja: 15.04.2013, godz. 16:13 - Sybille Schmidt