Adam Stefan Bonifacy Józef Sapieha urodził się 14 maja 1867 r. w Krasiczynie. Był synem Adama Stanisława Sapiehy i Jadwigi z Sanguszków. W latach 1887 – 1892 studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim, Instytucie Katolickim w Lille oraz Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1890 r. rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Innsbrucku, które od 1892 r. kontynuował we Lwowie.
    1 października 1893 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po ukończeniu studiów teologicznych krótko pracował w parafii w Jazłowcu, skąd w 1895 r. wyjechał po dalszą naukę do Rzymu. Rok później na Papieskiej Akademii Kościelnej uzyskał stopień doktora obojga praw. Jednocześnie kształcił się w dziedzinie dyplomacji w Kościelnej Akademii Szlacheckiej. Do kraju powrócił w 1897 r. Przez kolejne cztery lata był wicerektorem lwowskiego Seminarium Duchownego, a następnie wikariuszem parafii św. Mikołaja we Lwowie. W 1905 r. został wezwany do Rzymu, gdzie objął godność szambelana papieskiego. 8 listopada 1911 r. cesarz Franciszek Józef wyznaczył go na ordynariusza krakowskiego. Sakrę biskupią przyjął z rąk Piusa X w Kaplicy Sykstyńskiej 7 grudnia 1911 r. Jako Biskup aktywnie działał na rzecz ofiar I wojny światowej, zakładając Książęco – Biskupi Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny. Po zakończeniu wojny ks. biskup Sapieha pozostawał gorącym zwolennikiem niezależności Kościoła polskiego, wspierając ideę postawienia na jego czele biskupa warszawskiego, jako prymasa.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został wybrany senatorem z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej, jednak mandat złożył po zaledwie kilku miesiącach (9 marca 1923 r.), wobec papieskiego zakazu sprawowania funkcji publicznych przez hierarchów kościelnych. W 1925 r., kiedy diecezję krakowską podniesiono do rangi archidiecezji, został mianowany arcybiskupem.
    Podczas II wojny światowej wykazał się niezłomną postawą. Wobec nieobecności w kraju Prymasa Hlonda stał się faktycznym przywódcą polskiego Kościoła w tym trudnym okresie, zyskując ogromny szacunek wiernych.
W marcu 1945 pod jego patronatem zaczął ukazywać się „Tygodnik Powszechny”. 18 lutego 1946 r. otrzymał kapelusz kardynalski. W PRL – u wciąż stał na pozycjach niepodległościowych. Był jednym z inicjatorów listów protestacyjnych Episkopatu Polski, potępiających represje władz wobec polskiego Kościoła.
Ks. kard. Adam książę Sapieha zmarł 23 lipca 1951 r. Został pochowany w krypcie pod katedrą wawelską. Za swoją działalność niepodległościową, duszpasterską i społeczną był wielokrotnie nagradzany. W 1936 r. został odznaczony Orderem Orła Białego, otrzymał też doktoraty honorowe Uniwersytetu Jagiellońskiego (1926 r.) oraz KUL (1949 r.).

 

Autor: Liliana Kycia
Ostatnia aktualizacja: 23.07.2008, godz. 10:25 - Liliana Kycia