KAROL WOJTYŁA ŚW. JAN PAWEŁ II (1920–2005)
Przez 24 lata był związany z KUL, początkowo jako wykładowca, a później pełniąc funkcję kierownika Zakładu i Katedry Etyki na Wydziale Filozofii. Po jego śmierci Senat KUL, chcąc oddać hołd swojemu zasłużonemu profesorowi, podjął uchwałę o zmianie nazwy uczelni na Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II. Został wybrany na papieża 16 października 1978 r. przez drugie zgromadzenie kardynałów. Był następcą Jana Pawła I, który zmarł po zaledwie 33 dniach pontyfikatu. Imiona „Jan Paweł” przyjął dla uhonorowania swojego poprzednika.
BŁOGOSŁAWIONY KARD. STEFAN WYSZYŃSKI (1901–1981)
Prymas Polski, zwany Prymasem Tysiąclecia. W latach 1925–1929 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego, a także Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych KUL. W 1929 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły. Cieszył się powszechnym autorytetem społecznym jako mąż stanu, obrońca praw człowieka, narodu i Kościoła, w latach 1980–1981 wystąpił jako mediator pomiędzy władzami PRL a „Solidarnością”. Jako biskup lubelski pełnił funkcję Wielkiego Kanclerza KUL (1946–1948). Stojąc na czele polskiego Kościoła w niełatwych czasach komunistycznych, pozostawał przyjacielem i dobroczyńcą KUL.
BŁOGOSŁAWIONY KS. JERZY POPIEŁUSZKO (1947–1984)
Kaznodzieja, duszpasterz ludzi pracy. W latach 1974–1976 był słuchaczem Studium Pastoralnego Instytutu Teologii Pastoralnej KUL. W 1980 r. został kapelanem NSZZ „Solidarność”, po wprowadzeniu stanu wojennego (1981) organizował pomoc dla internowanych i ich rodzin. Od 1982 r. przewodniczył w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie comiesięcznym mszom świętym za Ojczyznę, które gromadziły rzesze wiernych i stały się manifestacją patriotyzmu. Głosił chrześcijańskie zasady moralne w odniesieniu do współczesnego życia publicznego w Polsce, bronił prawa do życia w wolności i sprawiedliwości, protestował przeciw aktom bezprawia i przemocy. Został zamordowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa w Górsku k. Torunia.
BŁOGOSŁAWIONY KS. STEFAN GRELEWSKI (1898–1941)
W 1919 r. jako kleryk został skierowany na studia z prawa kanonicznego na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Moralnych KUL. Po zakończeniu kształcenia opiekował się polskimi emigrantami podczas trzyletniego pobytu we Francji. Był duszpasterzem ludzi pracy, nauczycielem, publicystą i tłumaczem. Zmarł z głodu i wycieńczenia w szpitalu w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym Dachau.
BŁOGOSŁAWIONY KS. HENRYK HLEBOWICZ (1904–1941)
W 1924 r. po ukończeniu seminarium duchownego w Wilnie został skierowany na studia doktoranckie w zakresie teologii na KUL, które zakończył obroną rozprawy doktorskiej Jedność Kościoła Chrystusowego według św. Jana Chryzostoma. Po powrocie do Wilna pełnił funkcje wikariusza oraz wykładowcy w wileńskim Seminarium Duchownym i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego, zaangażował się również w działalność katolickich organizacji akademickich. Miał wpływ na wielu akademików, w tym późniejszych profesorów KUL: Irenę Sławińską, Leokadię Małunowiczównę czy Czesława Zgorzelskiego. Zginął rozstrzelany przez niemiecką policję w pobliżu Borysowa na Białorusi.
BŁOGOSŁAWIONY KS. HENRYK KACZOROWSKI (1888–1942)
Ukończył studia na Wydziale Teologicznym KUL. W 1922 r. obronił rozprawę doktorską Rola uczuć w życiu moralnym według nauki św. Tomasza z Akwinu, napisaną pod kierunkiem o. Jacka Woronieckiego OP. Publikował artykuły o tematyce teologiczno-moralnej, ascetycznej i społecznej. Zginął jako więzień niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Dachau.
BŁOGOSŁAWIONY KS. WŁADYSŁAW MIEGOŃ (1892–1942)
Pierwszy kapelan Marynarki Wojennej II Rzeczypospolitej, absolwent studiów na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL w latach 1929–1933. Pełnił funkcję kapelana korporacji studenckiej Korabia. Miał znaczny wpływ na wznowienie działalności chóru akademickiego KUL. Zmarł w wyniku wycieńczenia organizmu w szpitalu w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym Dachau.
BŁOGOSŁAWIONY BP WŁADYSŁAW GORAL (1898–1945)
Już w 1926 r. był nieoficjalnie związany z KUL, śledził rozwój uniwersytetu, pozostawał w stałym kontakcie z jego profesorami i pracownikami. Od 1935 r. zaangażował się w prowadzone na KUL akademickie kursy dla duchownych, stanowiące uzupełnienie intelektualnej formacji lubelskiego duchowieństwa. Człowiek ascezy i głębokiej pobożności, nazywany niekiedy „aniołem pokoju i dobroci”. Zmarł jako więzień niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.
BŁOGOSŁAWIONY KS. STANISŁAW MYSAKOWSKI (1896–1942)
Absolwent studiów w sekcji apologetycznej (dogmatycznej) na Wydziale Teologicznym KUL w latach 1920–1924. Zaangażowany w duszpasterstwo na terenie Lublina przez lata prowadził szeroko zakrojoną działalność na rzecz ubogich w mieście. Zginął jako więzień niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Dachau.
BŁOGOSŁAWIONY KS. LEON PIOTR NOWAKOWSKI (1913–1939)
Od 1937 r. studiował w sekcji teologii moralnej Wydziału Teologicznego KUL, naukę kontynuował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Zginął w Piotrkowie Kujawskim rozstrzelany przez żołnierzy hitlerowskich.
BŁOGOSŁAWIONY O. FLORIAN JÓZEF STĘPNIAK OFMCAP (1912–1942)
Od 1938 r. był studentem grupy biblijnej Wydziału Teologicznego KUL; pracował w lubelskim klasztorze kapucynów przy Krakowskim Przedmieściu. Zginął w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym Dachau.
CZCIGODNY SŁUGA BOŻY KS. FRANCISZEK BLACHNICKI (1921–1987)
Założyciel Ruchu Światło-Życie, twórca Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów. W 1961 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym KUL, a po ich zakończeniu został jednym z wykładowców. Uznawany jest za faktycznego twórcę Instytutu Teologii Pastoralnej KUL. Do 1977 r. działał aktywnie w środowisku akademickim jako duszpasterz, naukowiec i dydaktyk. Po wybuchu stanu wojennego przebywał na emigracji. Został otruty, prawdopodobnie przez komunistyczne służby specjalne.
SŁUGA BOŻY JACEK KRAWCZYK (1966–1991)
Studiował teologię i psychologię na KUL; działał społecznie na rzecz osób starszych, a także chorych, których odwiedzał w lubelskich szpitalach i hospicjach. Po śmierci Jacka w wyniku choroby nowotworowej jego rodzice założyli fundację jego imienia, która do dziś wspiera świeckich studentów Wydziału Teologii KUL, wyróżniających się żywą wiarą i zaangażowaniem w niesienie pomocy potrzebującym.
SŁUGA BOŻY O. JACEK WORONIECKI OP (1878–1949)
Od 1919 r. brał udział u boku ks. Idziego Radziszewskiego w organizacji Uniwersytetu Lubelskiego. Pracował jako dydaktyk na trzech wydziałach: Wydziale Teologicznym, Wydziale Prawa Kanonicznego i Wydziale Nauk Humanistycznych. W latach 1922–1924 pełnił funkcję rektora KUL. W 1922 r. powołał Towarzystwo Uniwersytetu Lubelskiego (późniejsze Towarzystwo Przyjaciół KUL), dzięki któremu uczelnia zyskała szerokie wsparcie moralne i finansowe.
SŁUGA BOŻY KS. WINCENTY GRANAT (1900–1979)
Określany mianem Doctor humanus, związany z KUL od 1952 r. Prowadził wykłady dla studentów teologii dogmatycznej Wydziału Teologicznego. W latach 1965–1970 pełnił funkcję rektora KUL. Zwracał szczególną uwagę na formację intelektualną zarówno studentów, jak i kadry dydaktycznej. Aktywnie wspierał rozwój naukowych inicjatyw studenckich.