Historia Katedry

Metafizyka jako główna dyscyplina filozoficzna była od początku Wydziału Filozofii (od 1946) systematycznie wykładana i rozwijana na seminarium z filozofii. Od roku 1952 zaczynają się formować zręby podstawy metafizyki realistycznej, kiedy wykłady z tej dziedziny przejął o. prof. Mieczysław A. Krąpiec OP, który objął także kierownictwo nad seminarium z metafizyki. Katedra Metafizyki zostaje utworzona przez O. prof. Mieczysława A. Krąpca w roku 1956, wraz z Zakładem Metafizyki. Katedrą kieruje o. prof. Mieczysław A. Krąpiec w latach 1956-1996. Pierwszymi pracownikami przy Katedrze byli dr A. Stępień (od 1957 do 1969), dr F. Wilczkówna (do 1955-57), ks. mgr B. Bejze (od 1957-58) i dr W. Stróżewski (w 1958). W następnych latach zatrudnieni zostali: ks. mgr A. Wawrzyniak (od 1963 do 1987), s. dr Z. J. Zdybicka (od 1966 do 1973), mgr E. Wolicka (od 1969 do 1981), ks. mgr R. Waszkinel-Weksler (od 1971 do 2008), mgr K. Wroczyński (od 1979), dr P. Jaroszyński (od 1984 do 1991), ks. dr A. Maryniarczyk (od 1985).

Po przejściu na emeryturę o. prof. Mieczysława A. Krąpca w 1996 r. kierownikiem Katedry, a od 1997 Zakładu Metafizyki, zostaje ks. prof. dr hab. Andrzej Maryniarczyk SDB. Część z osób pracujących przy Katedrze usamodzielniło się i pracują w nowo utworzonych katedrach metafizyk szczegółowych: Filozofii Sztuki (H. Kiereś), Filozofii Kultury (P. Jaroszyński). Do Katedry Metafizyki przychodzą nowi pracownicy: mgr Jarosław Paszyński od 1994 do 1995, mgr Paweł Gondek od 1995, mgr Arkadiusz Robaczewski od 1995 do 2005, mgr Arkadiusz Gudaniec od 1997, ks. dr Bogdan Czupryn od 1997, mgr Katarzyna Stępień od 1997, mgr Zbigniew Pańpuch od 1998, dr Paweł Skrzydlewski od 1999, ks. dr Tomasz Duma od 2008, którzy włączają się w prace w ramach programu Lubelskiej Szkoły Filozofii, a zarazem podejmują się upowszechniania jej dorobku.

 

8 maja 2008 roku zmarł o. prof. M. A. Krąpiec - założyciel Katedry Metafizyki i inspirator programu badań dla metafizyki ogólnej i metafizyk szczegółowych [strona www Ojca Profesora M. A. Krąpca].

 

Program badawczy i jego realizacja

O. prof. Mieczysław A. Krąpiec formułuje program badań metafizycznych, stanowiący fundament i istotną treść dla powstałej Filozoficznej Szkoły Lubelskiej, na który składają się między innymi następujące elementy:

  1. przedmiotowy sposób uprawiana filozofii, która z tej racji powinna być rozwijana jako metafizyka ogólna albo metafizyki szczegółowe. Oznaczało to, że metafizyka (filozofia) ma za swój właściwy przedmiot badań byty realnie istniejące;
  2. badania metafizyczne ma wyróżniać postawa historyzmu, która zabezpiecza filozofowanie przed powracaniem do starych błędów i rozwiązań, i gwarantuje rozwój poznania filozoficznego;
  3. badaniom poszczególnych dyscyplin metafizycznych musi towarzyszyć świadomość autonomii metodologicznej, która pociąga za sobą potrzebę badań nad neutralnymi metodami metafizyki ogólnej, jak i metafizyk szczegółowych;
  4. należy uwzględniać w filozofii integralny język, czyli jego stronę semantyczną, syntaktyczną i pragmatyczną, oraz specyfikę poznania metafizycznego, a także dowodzenia i uzasadniania;
  5. w dowodzeniu oczywistości twierdzeń metafizycznych wykorzystuje się metodę przedmiotowego wyjaśniania (tzw. uniesprzeczniania) badanych faktów, zdarzeń czy procesów poprzez wskazywanie takich realnych czynników, których odrzucenie pociąga za sobą negację wyjaśnianego faktu. W wyjaśnianiu tym dąży się do ukazywania podstaw „uwalniania" ludzkiego poznania i myślenia od absurdu i aprioryzmu, dzięki wskazywaniu przedmiotowych racji (przyczyn) istnienia dla badanych faktów;
  6. przedmiotowe wyjaśnianie ma dostarczać filozoficznych narzędzi realistycznej interpretacji świata i człowieka oraz odsłaniać podstawy racjonalności ludzkiego poznania i działania.

Autor: Andrzej Zykubek
Ostatnia aktualizacja: 02.10.2015, godz. 10:54 - Andrzej Zykubek