Cel główny
Kompleksowe umiędzynarodowienie KUL poprzez podniesienie jakości badań i kształcenia, rozwój globalnych partnerstw oraz budowanie rozpoznawalnej marki uczelni w oparciu o jej tożsamość i wartości. Przedstawione cele tworzą spójny system działań prowadzących do trwałego umiędzynarodowienia uczelni w wymiarze naukowym, dydaktycznym, organizacyjnym i wizerunkowym.
Cele szczegółowe
- Wzmocnienie pozycji naukowej KUL w obiegu międzynarodowym
- Zwiększenie liczby publikacji w języku angielskim i ich cytowalności.
- Intensyfikacja udziału w międzynarodowych projektach i grantach.
- Rozwój trwałych partnerstw badawczych oraz międzynarodowych zespołów i centrów naukowych.
- Wzrost mobilności naukowej pracowników i doktorantów.
- Zwiększenie atrakcyjności oferty edukacyjnej dla studentów zagranicznych
- Rozszerzenie programów i kursów w języku angielskim, w tym krótkich form kształcenia (mikropoświadczenia).
- Umiędzynarodowienie szkół doktorskich (zagraniczni promotorzy, staże, wspólne programy).
- Rozwój mobilności w ramach programów takich jak Erasmus+ oraz poza nimi.
- Pozyskiwanie międzynarodowych akredytacji i zwiększenie liczby profesorów wizytujących.
- Profesjonalizacja obsługi studentów zagranicznych i rozwój systemu wsparcia stypendialnego.
- Budowanie wielokulturowego i inkluzyjnego środowiska akademickiego
- Włączanie treści globalnych i międzykulturowych do programów studiów.
- Kształtowanie postaw otwartości, odpowiedzialności i etyki akademickiej.
- Wspieranie integracji studentów i pracowników różnych narodowości, w tym osób z niepełnosprawnościami.
- Rozwój międzynarodowych partnerstw strategicznych
- Aktywizacja sieci zagranicznych absolwentów.
- Współpraca z partnerami akademickimi, instytucjonalnymi i biznesowymi za granicą.
- Udział w projektach wspierających rozwój społeczeństwa opartego na wiedzy i cele zrównoważonego rozwoju (SDG).
- Budowanie międzynarodowej marki i prestiżu KUL
- Wzmacnianie pozycji uczelni w rankingach międzynarodowych.
- Promowanie misji i tradycji katolickiej jako elementu tożsamości uczelni.
- Rozwój współpracy międzynarodowej w obszarze dostępności i odpowiedzialności społecznej.
1. Metodologia wzmacniania pozycji naukowej
1.1. Diagnoza i planowanie
- Audyt potencjału badawczego (publikacje, granty, partnerstwa, mobilność).
- Identyfikacja priorytetowych dyscyplin o największym potencjale umiędzynarodowienia.
- Określenie mierzalnych wskaźników (publikacje w j. angielskim, cytowalność, granty międzynarodowe).
1.2. Systemowe wsparcie kadry
- Utworzenie stałego punktu wsparcia grantowego i publikacyjnego.
- Program mentoringowy dla młodych naukowców.
- Szkolenia z zakresu aplikowania o granty (np. Horizon Europe) i publikowania w renomowanych czasopismach.
1.3. Rozwój partnerstw i sieci
- Mapowanie kluczowych ośrodków zagranicznych.
- Tworzenie konsorcjów badawczych i wspólnych centrów naukowych.
- Rozwój programów „Visiting Professors” i krótkoterminowych pobytów badawczych.
1.4. Monitoring i ewaluacja
- Coroczne raporty dotyczące publikacji, cytowań i projektów.
- Analiza efektywności wsparcia grantowego.
- System motywacyjny powiązany z aktywnością międzynarodową.
2. Metodologia zwiększania atrakcyjności oferty dydaktycznej
2.1. Analiza rynku i potrzeb
- Badanie konkurencyjności oferty w Europie i poza nią.
- Konsultacje z partnerami zagranicznymi i studentami międzynarodowymi.
2.2. Projektowanie programów
- Tworzenie kierunków i modułów w języku angielskim.
- Wprowadzanie mikropoświadczeń i krótkich form kształcenia.
- Rozwój wspólnych programów (joint/double degree).
2.3. Umiędzynarodowienie doktoratów
- Włączanie zagranicznych promotorów i recenzentów.
- Programy stażowe i partnerskie szkoły doktorskie.
- Seminaria międzynarodowe online i stacjonarne.
2.4. Mobilność i akredytacje
- Intensyfikacja udziału w programach takich jak Erasmus+.
- Przygotowanie kierunków do międzynarodowych akredytacji.
- Stałe zwiększanie liczby profesorów wizytujących.
2.5. System obsługi studentów zagranicznych
- Rozwój zintegrowanego centrum wsparcia.
- Digitalizacja procesów administracyjnych.
- Programy adaptacyjne i mentoringowe.
3. Metodologia budowania środowiska wielokulturowego
3.1. Integracja treści globalnych
- Wprowadzanie modułów międzykulturowych do wszystkich kierunków.
- Tworzenie kursów online o tematyce globalnej.
3.2. Kultura otwartości i etyki
- Warsztaty z komunikacji międzykulturowej i etyki akademickiej.
- Opracowanie kodeksu dobrych praktyk w zakresie inkluzywności.
3.3. Integracja i dostępność
- Programy mentoringowe dla studentów zagranicznych.
- Wsparcie psychologiczne w językach obcych.
- Dostosowanie infrastruktury i materiałów dydaktycznych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
4. Metodologia rozwoju partnerstw strategicznych
4.1. Sieć absolwencka
- Budowa cyfrowej platformy „Global Alumni Network”.
- Program mentoringowy absolwent–student.
- Cykliczne wydarzenia międzynarodowe.
4.2. Współpraca z otoczeniem społeczno-gospodarczym
- Tworzenie wspólnych projektów badawczych i wdrożeniowych.
- Międzynarodowe programy stażowe i praktyki.
- Udział w konsorcjach realizujących cele zrównoważonego rozwoju (SDG).
5. Metodologia budowania marki międzynarodowej
5.1. Strategiczne podejście do rankingów
- Identyfikacja kluczowych rankingów i ich kryteriów.
- Coroczna analiza pozycji uczelni i rekomendacje działań.
5.2. Spójna komunikacja międzynarodowa
- Promocja osiągnięć naukowych w mediach zagranicznych.
- Organizacja konferencji i wydarzeń o zasięgu globalnym.
5.3. Wykorzystanie tożsamości uczelni
- Rozwijanie współpracy z uczelniami inspirowanymi wartościami chrześcijańskimi.
- Promowanie badań łączących wymiar naukowy i etyczny.
Mechanizm horyzontalny (dla wszystkich celów)
- Cykl zarządzania jakością (PDCA): planowanie – wdrażanie – kontrola – doskonalenie.
- Centralny system zbierania danych i wskaźników umiędzynarodowienia.
- Coroczny raport umiędzynarodowienia przedstawiany władzom uczelni.
- Powiązanie finansowania i systemu motywacyjnego z realizacją celów międzynarodowych.


