Wystawa prac Jerzego Turnaua (1869-1925) w Muzeum KUL

Kwiat jabłoniMuzeum KUL zaprasza na wystawę prac  Jerzego Turnaua, malarza-ziemianina. Wystawa Jerzy Turnau (1869-1925) Ars e terra to pierwsza prezentacja obrazów tego zapomnianego artysty. Punktem wyjścia jest wspaniałe dzieło Jerzego Turnaua, zatytułowane Kwiat Jabłoni, które znajduje się w zbiorach KUL. Ponad 30 obrazów udało się pozyskać ze zbiorów prywatnych, głównie od rodziny malarza, oraz z klasztoru Bernardynów w Przeworsku. Poza dziełami malarskimi zostaną pokazane fotografie, dokumenty i pamiątki rodzinne artysty.

 

Wystawa będzie czynna do 10 lipca 2017 r.

 

Jerzy Turnau, ziemianin, rolnik, społecznik… i malarz. Wystawa będzie pierwszą prezentacją obrazów tego zapomnianego artysty. Punktem wyjścia jest wspaniałe dzieło Jerzego Turnaua, zatytułowane Kwiat Jabłoni, które znajduje się w zbiorach KUL. Większość obrazów udało się pozyskać ze zbiorów prywatnych, głównie od rodziny malarza, oraz z klasztoru bernardynów w Przeworsku. Poza dziełami malarskimi zostaną pokazane fotografie, książki, pamiątki rodzinne oraz zachowany szkicownik artysty.

 

Jerzy TurnauJerzy Turnau urodził się w 1869, w Gaiku k. Dobczyc, jako syn Henryka Jakuba i Olawii de Semetycze Trzeciak. W młodości chciał poświęcić się malarstwu. Rad udzielali mu Józef Mehoffer i Stanisław Wyspiański, z którymi chodził do krakowskiego gimnazjum św. Anny. Zaczął studiować malarstwo w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, której jednak nie ukończył. W tym też czasie studiował rolnictwo w Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu. Jednak z woli ojca, w wieku lat 24 osiadł w majątku ziemskim w Mikulicach koło Przeworska. Ożenił się wtedy z Heleną Hochberger, córką znakomitego lwowskiego architekta. Stopniowo stał się pasjonatem rolnictwa. Z czasem stworzył w Mikulicach nowoczesne, innowacyjne gospodarstwo, do którego zjeżdżali się liczni uczniowie i praktykanci. Znany był jako społecznik – pomagał chłopom przy lepszej produktywizacji zwierząt i pól; współdziałał z Franciszkiem Stefczykiem w zakładaniu kas oszczędnościowo-pożyczkowych. Był inicjatorem i głównym założycielem Wyższych Kursów Ziemiańskich we Lwowie. Pasjonował się także pisarstwem, głównie o ziemiaństwie i uprawie roli. Bezcenne po dziś dzień jest jego dzieło Uprawy roli i roślin, wydane w pięciu tomach.

W międzyczasie nadal malował. Głównie wspaniałe studia portretowe najbliższych, mikulickie pejzaże, sceny z życia wsi, a także sceny batalistyczne. Nawet podczas posiedzeń ziemiańskich miał ze sobą szkicownik, w którym kreślił wizerunki uczestników. Był krytyczny wobec swoich prac, potrafił bez końca poprawiać swe obrazy. Wiele dzieł powstało w czasie jego drugiego pobytu w Wiedniu, wraz z rodziną, w roku 1914 i 1915, gdzie znaleźli się jako uchodźcy wojenni. Malował także pod koniec I wojny w Mikulicach. Rad udzielał mu wówczas malarz Roman Bratkowski.

Zmarł we Lwowie w 1925 r. Jak napisano w jego nekrologu: „Natura na wskroś artystyczna, łączył jak nikt realność i trzeźwość życia z jego prawdziwą poezją i pięknem”. („Czas” 1925 nr 250).

Autor: Leszek Wojtowicz
Ostatnia aktualizacja: 20.06.2017, godz. 12:59 - Leszek Wojtowicz

Utworzenie: 2017-05-17