muzykologia_kul_logo_5_male

Początki badań w zakresie Muzykologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim rozpoczęły się w połowie XX wieku. W roku 1956, decyzją Władz Uczelni, powołano Katedrę Muzykologii Kościelnej, która w latach 60-tych minionego stulecia została przekształcona w Zakład Muzykologii Kościelnej, a później w Instytut Muzykologii Kościelnej. W roku 1990 Senat KUL podjął decyzję o ustanowieniu nazwy Instytut Muzykologii, która funkcjonowała do 30 września 2019 roku. Z dniem 1 października 2019, w wyniku reformy szkolnictwa wyższego, Instytut Muzykologii przekształcił się w Instytut Nauk o Sztuce. W ramach tego Instytutu prowadzone są obecnie dwa odrębne kierunki studiów: Muzykologia (I i II stopień) oraz Historia sztuki (I i II stopień). Absolwenci studiów magisterskich na kierunku Muzykologia mają możliwość kontynuowania kształcenia w Szkole Doktorskiej KUL.

 

Instytut Muzykologii w czasie ponad 60-letniej działalności wypracował swój własny profil badawczy i dydaktyczny, którego jakość wielokrotnie potwierdzały certyfikaty wysokiej jakości kształcenia Państwowej oraz Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej. Istotą kształcenia na kierunku Muzykologia (studia I i II stopnia) jest łączenie wiedzy teoretycznej z praktyką muzyczną. Realizacji bogatego programu nauczania sprzyjają bardzo dobre warunki studiów. Dynamiczny rozwój Uczelni (zwłaszcza oddanie do użytku nowych obiektów uniwersyteckich), który nastąpił po r. 1989, zaowocował w przypadku Instytutu Muzykologii znaczącą poprawą jego infrastruktury. Od 2001 r. Instytut dysponuje nowoczesnymi salami wykładowymi, salami ćwiczeń (organy, fortepian), biblioteką i czytelnią, salą koncertową i kameralną, pracownią komputerową oraz studiem nagrań muzycznych. Katedry naukowe dysponują salami seminaryjnymi wyposażonymi w cenne zbiory podręczne. Studenci mogą korzystać na miejscu z zasobów fonograficznych, źródeł historycznych i unikalnych baz danych.

 


 

Profesorowie i wykładowcy związani z KUL-owską Muzykologią (1956-2019)

 

1. Ks. prof. Hieronim Feicht (1894-1967)

 

Początki kulowskiej Muzykologii związane są z postacią jej założyciela, wybitnego muzykologa ks. prof. Hieronima Feichta. Jak wspomina wieloletni i niezwykle zasłużony pracownik Instytutu ks. prof. Karol Mrowiec, „w zamierzeniach twórców Instytutu – ks. prof. Hieronima Feichta i moim prace badawcze stanowiły podstawę działalności” (Additamenta 2006, s. 8). W ciągu półwiecza swojej działalności Instytut Muzykologii wykształcił wielu wybitnych muzykologów, którzy poprzez swoją pracę w ośrodkach uniwersyteckich wnieśli i ciągle wnoszą istotny wkład w życie muzyczne, czy – szerzej mówiąc – kulturalne w naszej Ojczyźnie, a także poza jej granicami. Instytut przysporzył też Kościołowi polskiemu wielu cennych muzyków kościelnych.

 

 

2. Ks. Karol Mrowiec (1919-2011)

 

Urodził się 24 października 1919 roku w Rudzie Śląskiej. W latach 1930-34 uczęszczał do gimnazjum Księży Misjonarzy w Krakowie, a w latach 1934-38 do Seminarium Internum Misjonarzy w Wilnie, gdzie w maju 1938 roku zdał maturę. Jednocześnie uczył się gry na fortepianie u ks. Leona Świerczka w Krakowie oraz zasad muzyki i harmonii u ks. Wendelina Świerczka w Wilnie. W 1934 roku został przyjęty do Zgromadzenia Księży Misjonarzy. W latach 1938-43 odbył studia teologiczne i filozoficzne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. W 1943 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w 1945 roku uzyskał stopień magistra teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie na podstawie pracy Nauka Laktancjusza o Trójcy Świętej. Na przełomie 1943/44 rozpoczął prywatne studia muzykologiczne pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego.

 

W latach 1947-48 odbył naukę w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Krakowie, uzyskując w 1950 roku świadectwo jej ukończenia. W latach 1948-56 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie: grę na organach pod kierunkiem Józefa Chwedczuka (1948-52), teorię muzyki pod kierunkiem Stefanii Łobaczewskiej (1949-54) oraz kompozycję pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza (1952-56). W 1959 roku obronił pracę doktorską "Polska pieśń kościelna w opracowaniu kompozytorów polskich XIX wieku", w 1968 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy "Pasje wielogłosowe w muzyce polskiej XVIII wieku", w 1979 roku tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1987 roku – tytuł profesora zwyczajnego. W 1986 roku został mu nadany tytuł doktora honoris causa Papieskiego Instytutu Muzyki Kościelnej.


W latach 1956-1992 pracował w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1956 roku jako adiunkt ks. prof. Hieronima Feichta współorganizował nowopowstałą Katedrę Muzykologii Kościelnej, która w 1958 roku została przekształcona w Instytut Muzykologii Kościelnej. W latach 1968-82 pełnił funkcję kierownika Instytutu Muzykologii Kościelnej, w latach 1982-92 pracował jako profesor w tymże Instytucie (od 1990 roku Instytucie Muzykologii) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jako kierownik IM KUL doprowadził do znacznego rozszerzenia programu studiów w Instytucie i zainicjował badania terenowe nad muzycznym folklorem religijnym w Polsce.

 

Karol Mrowiec zasiadał w Zarządzie Sekcji Muzykologów Związku Kompozytorów Polskich, Radzie Naukowej Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego (w latach 1979-81 oraz 1996-2001), Zarządzie Internationale Arbeitsgemeinschaft für Hymnologie (1975-77), Zarządzie Consociatio Internationalis Musiae Sacrae, Radzie Naukowej periodyku Nasza Przeszłość (od 1984), Konsultacji Naukowej kwartalnika Liturgia Serca (od 1995), Komisji Muzyki Kościelnej Archidiecezji Krakowskiej (1965-75) oraz Podkomisji Muzyki Sakralnej przy Komisji Liturgicznej Episkopatu Polski (1967-94). Jest członkiem ZKP od 1964 roku, Towarzystwa Naukowego KUL od 1969 roku, Internationale Arbeitsgemeinschaft für Hymnologie od 1970, Consociatio Internationalis Musiae Sacrae oraz Członkiem Korespondentem Papieskiej Międzynarodowej Akademii Maryjnej w Rzymie (od 1993), należał do International Musicological Society.


Za swe osiągnięcia muzykologiczne oraz kompozytorskie został wyróżniony wieloma nagrodami i wyróżnieniami: I Nagrodą w Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Poznaniu za utwór Wóz (1961), odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1972), Złotym Krzyżem Zasługi za działalność dydaktyczną (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993), Nagrodą im. Brata Alberta Chmielowskiego (1999), a także doroczną Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich „za fundamentalne badania polskiej muzyki religijnej” (2007).

 

podano za: "Polskim Centrum Informacji Muzycznej"
redakcja: Anna Swęda

 

3. Prof. sztuk muz. Kazimierz Górski (1944-2009)
 
Wybitny i charyzmatyczny dyrygent, chórmistrz, muzykolog i pedagog. Wieloletni profesor i wykładowca Instytutu Muzykologii KUL oraz dyrygent Chóru Akademickiego KUL. Także kierownik Zakładu Teorii Muzyki w Instytucie Muzyki gorski_150Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Prof. K. Górski Urodził się w 1944 w Rakowie, ukończył studia muzykologiczne na KUL oraz dyrygenturę w PWSM w Poznaniu. W latach 1976-1998 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Muzykologii KUL. Od roku 1980 wykładał na UMCS – pełnił w Instytucie Muzyki funkcje kierownika Zakładu Dyrygentury Wokalno-Instrumentalnej (1992-1996) i kierownika Zakładu Teorii Muzyki (od 2000 r.). W roku 1993 otrzymał tytuł profesora. Prowadził niezwykle bogatą działalność artystyczną, ponad trzydzieści pięć lat kierując chórami lubelskimi. W roku 1969 reaktywował Chór Akademicki UMCS. Jako dyrygent Chóru Akademickiego KUL (1971-1998) osiągnął niesłychanie wysoki poziom artystyczny, udokumentowany wieloma nagrodami w konkursach, udziałem w prestiżowych koncertach i festiwalach w wielu krajach świata i licznymi nagraniami. Wielokrotnie koncertował dla Ojca Świętego Jana Pawła II w Polsce, w Rzymie oraz w Ziemi Świętej. W roku 2001 założył przy Wydziale Artystycznym zespół wokalno-instrumentalny Camerata Lubelska, z którym realizował własne unikatowe projekty muzyczne. Odnalazł w archiwach wiele nieznanych utworów kompozytorów polskich XVII i XVIII wieku, które następnie opracował i wykonał. Dokonał licznych prawykonań współczesnych kompozycji polskich i zagranicznych. Za wybitne dokonania artystyczne został wielokrotnie nagrodzony.
 
Od wielu lat szczególną opieką otaczał młodszych pracowników nauki. Posiadał znaczący wkład w kształcenie młodej kadry dyrygentów w środowisku lubelskim i w całej Polsce. Był promotorem ponad dwudziestu przewodów doktorskich, recenzentem wielu prac doktorskich, habilitacyjnych oraz autorem laudacji profesorskich. Wielką wagę przywiązywał do promowania młodszych kolegów-dyrygentów i ich zespołów.
 
Jako juror wielu festiwali i ekspert w zakresie sztuki muzycznej zawsze dokonywał rzetelnych ocen oraz służył pomocą i radą. Człowiek wielkiej wrażliwości, skromności i pokory wobec sztuki, dla wielu dyrygentów był niedoścignionym wzorem. Posiadał niezwykłą umiejętność kreowania muzyki. Jako charyzmatyczny dyrygent-chórmistrz wychował całe pokolenia pasjonatów śpiewu chóralnego. W środowisku muzycznym cieszył się wielkim autorytetem. Zmarł 30 kwietnia 2009 r. Jego śmierć to wielka strata dla społeczności uniwersyteckiej i dla świata muzyki. 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

certyfikat2002m_400 certyfikat2007m_400

 


Certyfikat wysokiej jakości kształcenia dla Instytutu Muzykologii KUL z roku 2002 i 2007, przyznawany przez Konferencję Rektorów Uniwersytetów Polskich

 

 

 

Autor: Miłosz Aleksandrowicz
Ostatnia aktualizacja: 07.11.2019, godz. 00:08 - Miłosz Aleksandrowicz